Day 11 Tashkent
ไม่ได้เป็นแบบท้องถิ่นที่เคยกินมาตลอดสิบวันที่ผ่านไป เป็นอาหารของคนในเมือง ขนมปัง ไส้กรอก ไข่ดาว ฉันแอบดีใจที่เสพความเป็นท้องถิ่นไว้เต็มที่แล้วก่อนหน้านี้ หลังจากอาหารเช้าก็เดินออกไปขึ้นรถเมล์ไปลงถนนใหญ่แล้วเดินลัดเลาะหมู่บ้าน เวลาแปดโมงกว่าๆอากาศเย็นสบาย ใส่เสื้อพูลโอเวอร์ทับเสื้อยืดแขนสั้นได้ความพอดี ตามถนนหนทางยังคงเงียบสงบ สังเกตดูพบว่าชีวิตโดยทั่วไปในอุสเบกิสถานจะเริ่มต้นหลังเก้่าโมงเช้า มาถึงHazrati Imam Complex (หรือ Hastimom/Hastimam) ศูนย์กลางทางศาสนาและวัฒนธรรมอิสลามที่สำคัญที่สุดในเมือง ตั้งอยู่ใกล้สุสานของท่าน Abu Bakr Muhammad Kaffal Shashi โดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมเอเชียกลางที่สวยงาม มีโดมสีน้ำเงินและกระเบื้องโมเสกละเอียดอ่อนสวยงามมาก ในบวิเวณนี้ประกอบไปด้วย สุสาน Hazrati Imam สถานที่ฝังศพของอิหม่ามท่านแรกของทาชเคนต์
มัสยิด Hazrat Imam มัสยิดขนาดใหญ่ที่มีโดมสีน้ำเงินและสถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิม
Mui-Mubarak Madrasah โรงเรียนสอนศาสนาที่จัดแสดง "คัมภีร์อูธมาน" (Uthman Qur'an) ซึ่งเชื่อว่าเป็นคัมภีร์อัลกุรอานที่เก่าแก่ที่สุดในโลก และBarak-Khan Madrasahโรงเรียนสอนศาสนาศตวรรษที่ 16 ที่มีสถาปัตยกรรมงดงาม
ไม่ไกลจากนั้นเป็นที่ตั้งของศูนย์อารยธรรมอิสลามแห่งอุซเบกิสถาน (Center for Islamic Civilization / Islom Sivilizatsiya Markazi)คือศูนย์กลางวัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ และการศึกษาขนาดใหญ่ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศอุซเบกิสถาน ตั้งขึ้นเพื่อรวบรวม ศึกษา และเผยแพร่ร่องรอยประวัติศาสตร์มรดกทางปัญญาและศาสนาอิสลามของอุซเบกิสถาน รวมถึงเป็นสถานที่เก็บรักษาคัมภีร์กุรอานอุสมาน (Samarkand Kufic Quran) อันเก่าแก่ หน้าที่หลักเป็นทั้งพิพิธภัณฑ์, สถาบันวิจัย, หอสมุด และศูนย์ศิลปหัตถกรรมพื้นเมือง ไฮไลท์มีห้องแสดงคัมภีร์กุรอานที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก และจัดแสดงโบราณวัตถุ เอกสารทางประวัติศาสตร์ เป้าหมายเพื่อสร้างสะพานเชื่อมระหว่างยุคทองของอิสลามกับอุซเบกิสถานยุคใหม่ เพื่อส่งเสริมความรู้ ความอดทน และความก้าวหน้า ค่าเข้าชมชาวต่างชาติอยู่ที่310,000som และชาวอุสเบกอยู่ที่60,000som คุ้มทุกบาททุกสตางค์ ตั้งแต่วินาทีแรกถึงวินาทีสุดท้ายในเวลาสองชั่วโมงไม่มีคำว่าน่าเบื่อ การจัดแสดงทำออกมาดีมากแบบไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน มีวิธีการนำเสนอเรื่องราวที่น่าติดตาม นำเทคโนโลยีมาใช้ให้ดูตื่นเต้นสวยงาม ระบบแสงสีเสียง จอโค้งจอแบน จอกลม เรียกว่าโครตของการนำเสนอคงไม่เกินจริง และนี่ก็เป็นคำชมจากใจคนที่ไม่ค่อยอินกับพิพิธภัณฑ์แบบฉัน
เดินออกด้านหลังพิพิธภัณฑ์ลัดเลาะไปตามทางเดินเล็กๆดูวิถีชีวิตของคนท้องถิ่น บ้านเรือนที่นี่มีการคุมโทนสีอย่างอย่างลงตัว ไม่มีบ้านสีฉูดฉาดให้เห็น ทุกอย่างออกแนวเอิร์ทโทนถึงแม้ว่าเมืองใหญ่อย่างTashkentและSamarkandจะมีสีสันขึ้นมาบ้างนิดหน่อยแต่ก็ไม่มากมายอะไร แวะดื่มกาแฟร้อนถ้วยโตกับคุ้กกี้หนึ่งชิ้นริมทาง ราคากาแฟสดที่นี่จะแพงกว่าชามาก ทุกครั้งที่สั่งมาหนึ่งถ้วยจะต้องจ่ายเงินถึง50,000som แวะตลาดChorsuอีกครั้งหลังจากที่พึ่งมาเมื่อวาน อยากได้ชาดอกไม้หอมๆไปชงกินที่บ้านแต่ก็ซื้อแบบทุลักทุเลเพราะต้องเล่นเกมส์ต่อรองราคาแบบหนักหน่วงชนิดครึ่งต่อครึ่ง ด้วยความที่เป็นคนขี้เกรงใจคนและต่อราคาไม่เป็นสุดท้ายก็ยอมแพ้ได้ชามาแค่หยิบมือแลกกับเงินจำนวนมากที่จ่ายไป เดินผ่านร้านอาหารท้องถิ่นริมทางสั่งDonerกลับมากินที่พักหนึ่งชิ้น ส่งสัญญาณถามคนขายว่า แบ้ แบ้… คนขายสั่นหัวตอบกลับมาว่า มอ มอ… อีกหนึ่งอย่างที่ฉันชอบในการเดินทาง การสื่อสารกับคนท้องถิ่น
No comments:
Post a Comment