Cambodia September 2011

Not even that far from Thailand but I never been here before... Just now the right moment Yeah.. right moment to fixed my heart and celebrate my birthday with me and only me LOVE that word is so far away from me especially right now after spend weeks with pain in my heart tears on my cheeks no sleep no eat finally I was strong enough to bring myself cross the border, still pain and still tears but I start to look around again I see people living with and without happiness ....small messages from far away keep my heart beating still hopes and loves somewhere. I don't want to just let my love goes because I know I'm not easy falling in love but when I love I do love with whole my heart and soul I have such a big heart to give but small heart to get.

Denmark 2011

the Netherlands March-April 2011

เอธิโอเปีย Ethiopia 8 Nov.2010-30 Nov.2010

story coming soon....

London 30th Sep.-3rd Oct. ลอนดอน

ฉันไม่ได้ไปลอนดอนมาเป็นเวลาหลายๆปีแล้ว การกลับไปครั้งนี้จึงเป็นการกลับไปอย่างตื่นเต้นหน่อยๆ หลายอย่างเปลี่ยนไปในลอนดอนแต่ก็มีหลายๆอย่างที่ฉันชอบยังคงสภาพเดิม หอนาฬิกาบิ๊กเบ็น สะพานโกลเด้นเกท ลอนดอนอาย และอีกหลายๆที่ยังคงดึึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลก ชั่วโมงโปรดของฉันในลอนดอนก็ยังเป็นชั่วโมงหลังจากใช้เวลาสองสามชั่วโมงเดินเล่นแล้วอาศัยผับใดผับหนึ่งเป็นที่พักขาพร้อมกับเบียร์แก้วโต

 

Back to the Netherlands 10th Sep.-19th Oct. กลับไป[เยี่ยม]ฮอลแลนด์

 ชีวิตของฉันคงจะหนีฮอลแลนด์ไม่พ้น ความผูกพันธ์กับตัวบุคคลนำไปสู่ความผูกพันธ์กับประเพณี วัฒนธรรม และการใช้ชีวิต ฉันคงจะปฎิเสธไม่ได้ว่าส่วนหนึ่งในความเป็นฉันคือฮอลแลนด์

ใจดวงเดียว แต่มีหลายรัก One heart, many loves

ในชีวิตของฉันมีคำถามหลายคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้ หนึ่งในเหตุผลที่ฉันหาคำตอบไม่ได้เป็นเพราะฉันไม่กล้าถาม ทำไมไม่กล้าถามเพราะฉันกลัวคำตอบ กลัวว่าคำตอบนั้้นมันจะบาดลึกเข้าไปในใจฉัน ลึกยิ่งกว่าที่มันเป็นอยู่ตอนนี้
ณ.วันนี้อยากถามชายคนรักว่่าเขารักฉันมากแค่ไหน รักมากกว่า น้อยกว่าหรือเท่ากับคนในอดีตของเขา ผู้หญิงทุกคนรวมทั้งฉันคงอยากได้คำตอบเหมือนกันว่าตนเองเป็นที่สุดของของนิยามรัก หากฉันถามชายคนรักเขาคงจะตอบฉันว่า ระหว่างฉันกับคนในอดีตของเขา เป็นความรักที่แต่งต่างไม่สามารถจะนำมาเปรียบเทียบกันได้ และไม่ควรนำมาเปรียบเทียบกัน เคยถามว่าเขาจะรักฉันไปอีกนานแค่ไหน คำตอบคือจนถึงวันสุดท้ายในชีวิตของเขา ฉันดีใจกับคำตอบแต่เสียใจกับสถาณภาพของเรา ทุกวันคืนฉันยังแอบหวังอยู่ลึกๆว่าคงมีซักวันที่เราจะมีแต่เรา ความรักทำให้ฉันเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ ทำให้ฉันอยากครอบครองเป็นเจ้าของคนทั้งคน ทำให้ฉันมีจิตใจอิจฉาริษยา ทำให้ฉันมีความอยากไม่รู้จักจบสิ้น ความรักของฉันไม่มีวัตถุใดๆแทนที่ได้ มันเป็นเรื่องของใจดวงเล็กที่กระหายรักอย่างบ้าคลั่ง