Denmark 2011

the Netherlands March-April 2011

เอธิโอเปีย Ethiopia 8 Nov.2010-30 Nov.2010

story coming soon....

London 30th Sep.-3rd Oct. ลอนดอน

ฉันไม่ได้ไปลอนดอนมาเป็นเวลาหลายๆปีแล้ว การกลับไปครั้งนี้จึงเป็นการกลับไปอย่างตื่นเต้นหน่อยๆ หลายอย่างเปลี่ยนไปในลอนดอนแต่ก็มีหลายๆอย่างที่ฉันชอบยังคงสภาพเดิม หอนาฬิกาบิ๊กเบ็น สะพานโกลเด้นเกท ลอนดอนอาย และอีกหลายๆที่ยังคงดึึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลก ชั่วโมงโปรดของฉันในลอนดอนก็ยังเป็นชั่วโมงหลังจากใช้เวลาสองสามชั่วโมงเดินเล่นแล้วอาศัยผับใดผับหนึ่งเป็นที่พักขาพร้อมกับเบียร์แก้วโต

 

Back to the Netherlands 10th Sep.-19th Oct. กลับไป[เยี่ยม]ฮอลแลนด์

 ชีวิตของฉันคงจะหนีฮอลแลนด์ไม่พ้น ความผูกพันธ์กับตัวบุคคลนำไปสู่ความผูกพันธ์กับประเพณี วัฒนธรรม และการใช้ชีวิต ฉันคงจะปฎิเสธไม่ได้ว่าส่วนหนึ่งในความเป็นฉันคือฮอลแลนด์

ใจดวงเดียว แต่มีหลายรัก One heart, many loves

ในชีวิตของฉันมีคำถามหลายคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้ หนึ่งในเหตุผลที่ฉันหาคำตอบไม่ได้เป็นเพราะฉันไม่กล้าถาม ทำไมไม่กล้าถามเพราะฉันกลัวคำตอบ กลัวว่าคำตอบนั้้นมันจะบาดลึกเข้าไปในใจฉัน ลึกยิ่งกว่าที่มันเป็นอยู่ตอนนี้
ณ.วันนี้อยากถามชายคนรักว่่าเขารักฉันมากแค่ไหน รักมากกว่า น้อยกว่าหรือเท่ากับคนในอดีตของเขา ผู้หญิงทุกคนรวมทั้งฉันคงอยากได้คำตอบเหมือนกันว่าตนเองเป็นที่สุดของของนิยามรัก หากฉันถามชายคนรักเขาคงจะตอบฉันว่า ระหว่างฉันกับคนในอดีตของเขา เป็นความรักที่แต่งต่างไม่สามารถจะนำมาเปรียบเทียบกันได้ และไม่ควรนำมาเปรียบเทียบกัน เคยถามว่าเขาจะรักฉันไปอีกนานแค่ไหน คำตอบคือจนถึงวันสุดท้ายในชีวิตของเขา ฉันดีใจกับคำตอบแต่เสียใจกับสถาณภาพของเรา ทุกวันคืนฉันยังแอบหวังอยู่ลึกๆว่าคงมีซักวันที่เราจะมีแต่เรา ความรักทำให้ฉันเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ ทำให้ฉันอยากครอบครองเป็นเจ้าของคนทั้งคน ทำให้ฉันมีจิตใจอิจฉาริษยา ทำให้ฉันมีความอยากไม่รู้จักจบสิ้น ความรักของฉันไม่มีวัตถุใดๆแทนที่ได้ มันเป็นเรื่องของใจดวงเล็กที่กระหายรักอย่างบ้าคลั่ง

ฉันกับความรัก Me and LOVE

ฉันเป็นคนที่โหยหาและเรียกร้องความรักอย่างมากมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่จำความได้จนถึงทุกวันนี้ความรักที่ฉันได้รับดูเหมือนจะไม่เคยเพียงพอ เริ่มตั้งแต่ความรักจากพ่อแม่และคนรอบข้างจนถึงความรักจากชายคนรัก นั่นคงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้พวกเขาออกจากชีวิตฉันไปคนแล้วคนเล่า ในทางทฤษฎีฉันรู้ดีว่าความรักไม่ใช่การครอบครอง คนทุกคนต้องการอิสระแและเสรีภาพในการดำเนินชีวิต แต่ในทางปฏิบัติฉันมักจะล้มเหลว หากฉันรักใคร ฉันอยากจะให้เขารักฉันมากโดยการแสดงออกให้ฉันรู้ว่าทุกนาที ทุกชั่วโมงเขาคิดถึงฉันและรักฉัน คนรักที่ฉันครองได้นานที่สุดคือสิบปีเป็นสิบปีแห่งความสุขและความทุกข์ หลายครั้งในสิบปีเราเลิกรากันไป แต่ก็กลับมาอยู่ด้วยกันใหม่ด้วยอาณุภาพของความรัก มันคงมีมากกว่าจะปล่อยให้หลุดลอย แต่ท้ายสุดเราก็เลิกรากันไปจริง ๆ หลาย ๆ ปีีที่ผ่านไป ฉันจึงมานึกขึ้นได้ว่าตอนที่เรายังอยู่ด้วยกัน เขาคงต้องลำบากใจกับฉันมาก เพราะความข้ี้หึงและคิดมากของฉันอยู่ในขีดที่เรียกว่าสูง จนถึงวันนี้กับชายคนรักคนปัจจุบันด้วยเหตุที่เราอยู่ไกลกันทำให้ไม่สามารถเจอกันทุกวันได้ แต่ระยะทางกว่า 5000 กม. เขาก็ทำได้ดีที่สุดแล้วที่จะทำให้เราเจอกันบ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่สำหรับฉันมันก็ยังน้อยเกินไปอยู่ดี หากวันไหนฉันไม่ได้รับemailหรือSMSหรืออะไรก็ตาม มันถึงกับทำให้ฉันคิดมาก เขายังรักฉันอยู่ไหม ทำไมไม่emailทุกวันเหมือนตอนคบกันใหม่ๆ ทำไมไม่SMSหรือโทรหา เขาคงเบื่อฉันไม่มีเวลาหรือ ก็แค่emailสั้นๆ มันก็ทำให้ใจฉันเบ่งบาน SMSซักประโยคก็ทำใจอันแห้งผากของฉันชุ่มชื่นได้ ฉันคงคาดหวังกับความรักมากเกินไปบางครั้งก็มากเกินไปจนฉันลืมนึกถึงความหวานละมุนของมัน คงถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องทำอะไรซักอย่าง เลิกโหยหาความรักขั้นสูงสุดหรือเลิกที่จะรักตลอดไป
เจ็บนัก ยามอยู่ใกล้
แต่เจ็บมากกว่าคราใด ๆ เมื่อไกลห่าง
แปลกนะในชีวิตของฉัน เคยมีชายที่แต่งบทเพลงให้ฉัน วาดภาพฉัน และถึงกับใส่ชื่อของฉันไว้ในผลงานหนังสือชิ้นเอกของเขา แต่ไม่เคยมีเลยแม้แต่คนเดียวที่ต้องการใช้ชีวิตร่วมกับฉัน....