Suwannee's Story

Wednesday, September 4, 2019

Russia Day 2

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️
September 2nd 2019
@46th : Russia here I come.
Day 2 Moscow

หลังจากที่นั่งสัปหงกรอเวลาที่สนามบินมาทั้งคืน ตีห้าสิบห้านาทีฉันก็เดินโต๋เต๋ออกมาขึ้นรถไฟขบวนแรกเข้าเมือง ค่าตั๋วห้าร้อยรูเบิ้ลกับระยะเวลาสี่สิบห้านาทีรถไฟก็มาหยุดที่สถานีเมโทร จัดการทุกอย่างเสมือนกับเป็นหุ่นยนต์ในหัวมีแต่แสงขาวๆเบาๆเพราะนอนไม่พอ ส่งภาษามือซื้อบัตรแบบเหมาจ่ายสามวัน เดินขึ้นลงเปลี่ยนเส้นทางรถอยู่สองสามครั้งก็พาตัวเองมาถึงสถานีที่อยู่ใกล้กับที่พักมากที่สุด เปิดกูเกิลแมพแล้วเดินลัดเลาะอีกไม่นานก็มายืนอยู่ตรงหน้าโรงแรมเล็กๆที่จองไว้ รู้สึกดีใจที่ระหว่างทางไม่เจอปัญหาอะไร

เจ็ดโมงกว่าๆฉันก็มาถึงห้องเล็กๆแคบๆติดกับถนนArbat เป็นห้องที่ฉันจองไว้สำหรับสองคืนแรกในมอสโคว แต่ตอนนี้ก็เหลือแค่คืนเดียวเพราะเมื่อคืนนี้ติดอยู่ที่สนามบิน ห้องพักย่านนี้ราคาแพงลิบเพราะเป็นแหล่งท่องเที่ยวและใกล้กับเส้นทางเดินรถ คืนต่อๆไปเมื่อรู้จักมอสโควบ้างแล้วฉันก็จะย้ายไปหาที่พักราคาประหยัด อาบน้ำพอให้ตัวรู้สึกว่าสะอาดแล้วซุกตัวลงใต้ผ้าห่มผืนนุ่ม หลับตาแล้วทิ้งทุกอย่างไว้ตรงนั้นแล้วหลับยาวไปถึงบ่ายสามโมงกว่าๆ

ใช้เวลาช่วงบ่ายแก่ๆบนถนนArbat เดินดูศิลปินหลายแขนงแสดงผลงานอยู่ตามมุมถนน เป่าลูกโป่ง วาดภาพ เล่นดนตรี รวมทั้งมาสคอตอีกหลายสิบตัวที่เดินกันไปมา พอเริ่มหิวก็เดินเข้าไปในซุปเปอร์ซื้อขนมกับน้ำออกมานั่งกินบนม้านั่งริมถนน พอเบื่อก็เดินไปสถานีเมโทรขึ้นรถไปเรดสแควร์ซึ่งห่างจากที่พักไปแค่สองป้าย วิหารรูปหัวหอมที่อยากเห็นมานานหลายปีปรากฎให้เห็นอย่างช้าๆเมื่อฉันเดินลัดเลาะออกมาจากสถานีเมโทร โบสถ์ยอดแหลมๆ โรงละคร ม้าหมุน โดม ร้านรวงต่างๆเริ่มทยอยตามมาและจู่ๆฉันก็รู้สึกว่ามันชั่งยิ่งใหญ่เหลือเกิน ยิ่งใหญ่จนไม่รู้ว่าต้องดูอะไรก่อน ยิ่งใหญ่จนบีบรัดตัวฉันให้เหลือเล็กนิดเดียว

เดินดูนั่นนี่จนเหนื่อยหอบแต่ก็ไม่สามารถดูได้ครบทุกจุดเพราะขาเริ่มล้าก็เลยเดินเข้าไปในห้างGum ห้างสรรพสินค้าHi end เจ้าดังของมอสโคว ใหญ่โตมโหฬารสมคำร่ำลือ แต่จำนวนเงินในกระเป๋าก็แค่พอซื้อไอศกรีมได้1โคน Gucci Prada Hermes Louis Vuitton คงยังไม่จำเป็นสำหรับวันนี้ เดินเลียไอติมของห้างGumออกมาดูแสงสีบนท้องถนน ทุ่มครึ่งพระอาทิตย์ตกดินชีวิตบนท้องถนนก็คึกคักขึ้นมาก เสียงเพลงดังมาจากโบสถ์ เสียงหนุ่มสาวหัวเราะใส่กัน เสียงเด็กๆวิ่งเล่น ฉันเดินกลับมาสถานีเมโทรเพื่อขึ้นรถกลับที่พัก รอบนี้ไม่ได้โชคดีเหมือนรอบก่อนๆเพราะขึ้นผิดฝั่งทำให้ต้องออกจากสถานีแล้วหาทางเข้าใหม่อีก ทางเข้ากับทางออกเมโทรที่นี่อยู่ไกลกันมากชนิดที่ว่าขึ้นผิดชีวิตเปลี่ยน และช่วงเย็นคนก็เยอะมากจนตอนแรกคิดว่าเขามามุงดูอะไรกันแต่ปรากฏว่าว่าเขาแค่มารอเข้าสถานีเมโทร บรรไดเลื่อนขึ้นลงสถานีก็ลึกและยาวมาก ยืนบนบรรไดเลื่อนจนเมื่อยกันไปเลย

กว่าจะพาตัวเองกลับมาถึงย่านที่พักได้ก็เกือบจะสามทุ่ม อาหารเย็นก็เลยเป็นแบบง่ายๆจากซุปเปอร์ใกล้ๆ

สักครั้งในหนึ่งปี จงไปในที่ๆคุณไม่เคยไปมาก่อน
-ดาไลลามะ-

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️

Russia Day 1

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️
September 1st 2019
@46 Russia here I come

Day 1 Bangkok - Muscat - Moscow
นั่งคิดนอนคิดยืนคิดมานานพอสมควรว่ามุมไหนของโลกจะเหมาะสมคู่ควรกับการเดินทางของหมายเลขสี่สิบหก พอได้บทสรุปก็เริ่มมองหาตั๋วราคาที่พอจับต้องได้ โอมานแอร์ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ราคาดี แวะต่อเครื่องที่มัสกัตแค่สองชั่วโมงกว่าๆ บินฟูลเซอร์วิส แพลนดีแต่สถานการณ์กลับพลิกผัน

ออกจากเชียงรายมาตั้งแต่เย็นวันที่31 หาที่พักใกล้ๆสนามบินสุวรรณภูมิง่ายสำหรับไฟลท์เช้าไปมัสกัตวันที่1 ทุกอย่างราบรื่น มีเวลาเหลือเฟือสำหรับกาแฟในเลาจ์ของคิงพาวเวอร์ที่ปีหนึ่งจะได้มีโอกาสมาใช้บริการแค่ไม่กี่ครั้งทั้งๆที่เป็นสมาชิกมาหลายปี ห้าชั่วโมงกว่าๆจากกรุงเทพมาถึงมัสกัต มองผ่านหน้าต่างลงมาเห็นแต่ทะเลทรายกับสิ่งก่อสร้างรูปสี่เหลี่ยมเหมือนใครเอาเลโก้มาต่อไว้ กัปตันประกาศว่าอุณหภูมิข้างนอกสี่สิบองศาเซลเซียส

สนามบินมัสกัตโซนนี้เพิ่งเปิดใหม่ กว้างขวาง ร้านอาหาร ร้านขายของต่างๆเยอะแยะไปหมด สายตาเริ่มสอดส่ายหาจอแสดงหมายเลขเกทไปมอสโคว ตัวหนังสืออาหรับแดงๆยึกยักทำให้ใจฉันกระตุกวูบ ตัวหนังสือสีแดงเป็นอะไรที่นักเดินทางไม่ปรารถนา รอจนตัวหนังสือเปลี่ยนเป็นภาษาอังกฤษอ่านได้ใจความว่า ดีเลย์ เวลาขณะนี้สิบเอ็ดโมงกว่าๆ ตามตารางเครื่องต้องออกตอนบ่ายสอง แต่ดีเลย์ไปเป็นหนึ่งทุ่มสิบห้านาที ฉันกับเป้ใบเล็กบนหลังรู้สึกเคว้งคว้างขึ้นมาทันที เจ็ดชั่วโมงกว่าๆในสนามบินมัสกัต ประเทศโอมาน

พยายามปลอบใจตัวเองว่าเอาน่า ถือว่าเป็นโอกาสได้มาเหยียบแผ่นดินโอมาน ยังไม่เคยมานิ เดินดูนั่นดูนี่จนทั่ว ไปนั่งกินเบอร์เก้อร์ในฟู้ดคอร์ทที่สายการบินชดใช้ให้ สุดท้ายก็ได้เพื่อนใหม่เป็นสาวฟิลิปปินส์ซึ่งเธอต้องรอต่อเครื่องนานถึงหกชั่วโมงเพื่อจะไปทำงานที่ซาอุฯ มีน้องคนไทยเดินมาทักว่าเมื่อกี้เรามาจากกรุงเทพไฟลท์เดียวกัน ถามกันไปมาก็ได้ความว่าจะไปมอสโควเหมือนกันแต่น้องเขามีแฟนอยู่ที่นั่นแล้วน้องเขาก็ปลีกตัวออกไป เดินหาปลั๊กจะชาร์จแบตโทรศัพท์แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะปลั๊กตะวันออกกลางเป็นแบบสี่เหลี่ยมสามรู ฉันเตรียมมาแต่แบบกลมสำหรับรัสเซีย ความไม่แน่นอนคือส่วนหนึ่งของชีวิตจริงๆ กำลังยืนคว้างอยู่สายตาก็แว่บเห็นน้องผู้หญิงอีกคนหนึ่งชูปลั๊กสามรูเหลี่ยมมาทางฉัน รีบเดินเข้าไปหาปรากฎว่าน้องเขาเป็นคนไทยเหมือนกัน น้องยิ้มกว้างใส่ฉันแล้วบอกว่าตะวันออกกลางเขาใช้กันแบบนี้คะ ฉันนั่งลงข้างๆน้อง ชาร์จแบตของตัวเอง น้องเขายังใจดีให้เพื่อนใหม่ชาวฟิลิปปินส์ของฉันยืมพาวเวอร์แบงค์อีกด้วย ฉันแอบแซวน้องเขาไปว่าคราวหน้าน้องเอาปลั๊กรางที่มีแบบยูเอสบีมาด้วยนะ จะได้แบ่งกันทั่วๆ น้องหัวเราะแล้วบอกว่าหนูนั่งตรงนี้มาสิบแปดชั่วโมงแล้ว เพราะรอต่อเครื่อง มีคนมายืมปลั๊กหนูสิบคนได้ละมั้ง โหววววว สุดโหด รอต่อเครื่องยี่สิบห้าชั่วโมงโดยที่ไม่ไปไหน น้องเขาน่าสนใจมาก เขาทำงานที่บาเรน แล้วบินกลับไทยหนึ่งวันเพื่อที่จะไปประทับตราเข้าแล้วออก แล้วเข้าที่บาเรนอีก ชีวิตคนเราบางครั้งมันก็มีภาคพิสดาร

มาถึงสนามบินมอสโควเที่ยงคืนครึ่ง พิธีการตรวจคนเข้าเมืองเป็นไปอย่างราบรื่น เจ้าหน้าที่ไม่ได้ขอดูเอกสารอะไร ถามแค่คำเดียวว่ามาเที่ยวเหรอ อาจจะเป็นเพราะว่าพาสปอร์ตเล่มนี้ใช้มาหลายปีแล้ว ประทับตราจนแทบไม่มีหน้าว่าง แผนเริ่มรวนเพราะรถไฟเข้าเมืองรอบสุดท้ายคือรอบเที่ยงคืน มีอีกทีก็รอบเช้าตีห้าครึ่ง ค่าแท็กซี่สนามบินแสนโหดอาจจะปาเข้าไปถึงสามสี่พันบาท มันไม่คุ้มค่าสำหรับการเดินทางคนเดียว จะออกไปนอกสนามบินหาวิธีอื่นก็ดูเหมือนจะเสี่ยงเกินไป รัสเซียไม่ใช่ประเทศที่ปลอดภัยนักสำหรับผู้หญิงเดินทางคนเดียวยามดึกดื่น อีเมล์ไปบอกโรงแรมที่จองไว้ว่าไฟลท์ดีเลย์แล้วตอนนี้ติดอยู่ที่สนามบินอาจจะถึงที่พักตอนเช้า

มันไม่ได้อยู่แค่จุดหมาย มันอยู่ที่ว่าระหว่างทางเจออะไรมาบ้าง

Russia here I come

โหดสัส รัสเซีย????

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️