Russia Day 4

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️
September 4th 2019
@46th Russia here I come.

   ฉันใช้เวลาเกือบครึ่งเช้าอ้อยอิ่งอยู่กับถ้วยกาแฟและแซนด์วิชจากวัตถุดิบที่เหลือจากเมื่อวานในห้องนั่งเล่นของโฮสเทล นักเดินทางคนอื่นๆคงยังหลับไหลจากความเหนื่อยล้าของคืนที่ผ่านมา พวกเขาเป็นเด็กหนุ่มสาวอายุน่าจะไม่เกินยี่สิบห้า อาจจะเป็นคนรัสเซียเองหรือมาจากประเทศใกล้เคียง พวกเขาจะตื่นช่วงสายแล้วมารวมตัวกันในห้องนั่งเล่น ดูทีวี ฟังเพลง เล่นโทรศัพท์ ทำอาหารกินเองแบบง่ายๆทั้งสามมื้อ แล้วพอตกค่ำคืนก็จะออกไปดื่มกินจนดึกดื่น ช่วงเช้าตรู่ห้องครัวและห้องนั่งเล่นเป็นของฉันกับพนักงานโฮลเทลอีกสองสามคน ไม่มีใครคุยกับใคร ไม่มีใครทักทายใคร

  หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกเดินไปตามถนน ถนนยามเช้าเงียบสงบจนได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง เดินไปเรื่อยๆแบบไม่ได้มีจุดหมายปลายทางอะไร มอสโคว์มีสวนสาธารณะเยอะมากแทบจะสวนติดสวน มีต้นไม้สูงๆให้ความร่มรื่น พอเหนื่อยพอฉันก็นั่งลงบนม้านั่งกลางสวน คงเป็นเพราะพื้นที่อันกว้างใหญ่ของเขาทำให้เขาต้องทำม้านั่งไว้แทบทุกพื้นที่ทางเดินของเมืองไว้ให้คนได้นั่งพัก หลายๆคนที่นี่ใช้สเก็ตบอร์ด สกู้ตเตอร์ เป็นตัวช่วยแทนการเดิน นักเดินทนอย่างฉันยังแอบหืดขึ้นคอ

  บ่ายกว่าๆระหว่างการเดินเหลือบเห็นป้ายสถานีเมโทรก็เลยเดินลงไปทั้งๆที่ยังไม่ได้มีจุดหมาย นั่งไปได้สักพักนึกขึ้นได้ว่าอยากเห็นตลาดแบบชาวบ้านๆก็เลยรีบหาข้อมูลและนั่งรถไปลงสถานีที่ใกล้ตลาดที่สุด ออกจากเมโทรเดินอีกพอเหงื่อออกหลังก็ถึงตลาด แต่ต้องแอบผิดหวังเพราะเป็นตลาดที่ค่อนข้างทันสมัย มีผัก ผลไม้ เนื้อสัตว์ ชีส ถั่ว และอาหารปรุงสำเร็จแล้ว ทุกอย่างถูกจัดวางไว้ในตู้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ใจแอบคิดถึงประเทศตุรกี คิดถึงเสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า คิดถึงกลิ่นตลาด คิดถึงมุมถ่ายรูปสวยๆ   เดินพอให้ทั่วตลาดแล้วออกมาด้านนอกแวะซื้อราสเบอร์รี่หนึ่งกล่องกับลูกพีชสองลูกมานั่งกินในสวนสาธารณะ

   ดูในแผนที่เห็นว่าไม่ไกลจากที่นั่งอยู่มีโบสถ์เก่าแก่ชื่อDonskoyอยู่ก็เลยนั่งรถรางไปอีกสี่ห้าป้าย บัตรโดยสารแบบเหมาจ่ายสามวันที่ตั้งแต่วันแรกที่มาถึงใช้ประโยชน์ได้คุ้มค่ามาก ใช้ได้กับรถไฟ เมโทร รถบัส และ รถราง จากป้ายต้องเดินไปอีกไกลโขกว่าจะถึงทางเข้าโบสถ์ ฉันก้มหน้าก้มตาเดินลัดเลาะไปเรื่อยๆ พอรู้ตัวอีกทีทุกอย่างที่อยู่รอบตัวก็กลับกลายเป็นสีเหลือง ต้นไม้ต้นเล็กต้นใหญ่เริ่มผลัดใบจากสีเหลืองคงกลายเป็นสีส้มและคงกลายเป็นสีแดงในไม่ช้า พยายามนึกทบทวนว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นฤดูใบไม้ร่วงคือกี่ปีที่แล้ว

  โบสถ์เก่าแก่สวยงามน่าทึ่ง ด้านในทำให้นึกถึงหนังเรื่องแฮร์รี่พอตเตอร์ แต่ฉันก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกเพราะผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในโบสถ์พวกเขาใส่ผ้าคลุมผม ฉันไม่แน่ใจว่าฉันปฎิบัติตัวถูกไหม ด้านหลังโบสถ์เป็นสุสานเก่าแก่ดูขลัง เดินลัดเลาะไปเรื่อยๆไม่ได้รู็สึกน่ากลัวอะไรเพราะถึงเจอก็คงคุยกันไม่รู้เรื่อง ใช้เวลาอยู่ที่นี่เกือบสองชั่วโมงก็ออกเดินต่อไปเรื่อยๆพอเหนื่อยก็ขึ้นรถบัสสายไหนก็ได้แล้วแต่จะผ่านจนพาตัวเองมาถึงแม่น้ำMoskvaแล้วเดินข้ามสะพานมาดู Cathedral of Chris the Saviour ได้ดูแต่บริเวณรอบๆไม่ได้เข้าไปข้างในเพราะกำลังอยู่ในระหว่างการซ่อมแซม ขาเริ่มล้าจนแทบจะยกไม่ขึ้นต้องพึ่งพารถบัสอีกครั้งมาเรดสแคว์ (นึกขึ้นได้ว่าบ้านเราเรียกว่าจตุรัสแดง) แต่ไม่ได้ไปดูอะไรที่เรดสแคว์เพราะเห็นหลายครั้งแล้วแค่พาตัวเองกลับมาที่พัก

  แซนด์วิชที่เหลือจากมื้อเช้า ลูกพีชที่เหลือจากตอนบ่าย หลังแตะที่นอนนุ่มๆ ยกเท้าวางไว้สูงกว่าลำตัว  อีกหนึ่งวันในมอสโคว์

  การเดินทางไม่ใช่เพื่อหลีกหนีจากชีวิต
  แต่เพื่อให้ชีวิตไม่หนีไปจากเรา

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️

 

 

 

 

 

 

Russia Day 3

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️
September 3rd 2019
@46th : Russia here I come.

   ตีห้ากว่าๆแสงแรกของวันเริ่มส่องทะลุผ่านผ้าม่านบางๆเข้ามาในห้อง ฤดูนี้พระอาทิตย์ขึ้นเร็วและตกช้า ฉันลุกไปเปิดหน้าต่างหวังจะสัมผัสกับความสดชื่นยามเช้าแต่ก็ต้องผิดหวังเพราะไม่ได้สัมผัสถึงอะไรเลย มันน่าแปลกนักกับการที่มนุษย์เราจะไม่รู้สึกและสัมผัสถึงมวลอากาศได้ มันสงบนิ่ง ไม่มีลม ไม่รู้สึกว่าอะไรเคลื่อนไหวทั้งนั้น รัสเซียก็ยังเป็นรัสเซีย นิ่งๆ กับบรรยากาศสีเทาหม่นๆ

  โยเกิร์ตกล่องใหญ่ที่ซื้อมาเมื่อเย็นวานถูกฉันละเลียดกินช้าๆตามด้วยน้ำผลไม้อีกหนึ่งขวดเป็นอาหารเช้า ใจคิดถึงกาแฟร้อนๆสักถ้วยแต่ในห้องไม่เครื่องอำนวยความสะดวกอะไรเลย เลิกคิดถึงการนอนกินกาแฟบนเตียงพร้อมกับเสพข่าวสารบ้านเมืองไปได้เลย เกือบเก้าโมงเช้าหลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จฉันเก็บเข้าของสัมภาระลงมาเช็คเอาท์แล้วฝากเป้ไว้กับโรงแรมก่อนพาตัวเองเดินออกไปสถานีเมโทร วันนี้ตั้งใจจะไปดูตลาดนอกเมือง นั่งเมโทรออกมานอกเมืองจนเกือบจะสุดสาย ตึกรามบ้านช่องเริ่มดูแปลกตาออกไปแต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็ยังคงกว้างขวาง ใหญ่สุดลูกหูลูกตาเหมือนเดิม ออกจากสถานีเมโทรฉันเดินลัดเลาะตามกูเกิลแมพไปเรื่อยๆ พักใหญ่ๆก็มาถึงตลาดที่หมายไว้

   ตลาดนี้เป็นตลาดขายของที่ระลึกและอาหารอีกเล็กน้อย ตุ๊กตาแม่ลูกอ่อน หมวกUshanka เสื้อขนสัตว์ เป็นสินค้าที่มีกันแทบทุกๆร้าน ครั้งหนึ่งนานมาแล้วฉันเคยคิดว่าได้มีโอกาสมารัสเซียจะซื้อหมวกUshankaใส่เล่นๆสักใบ แต่พอถึงวันนี้ ตอนนี้ คงใส่ไม่ไหวเพราะอากาศร้อนจนเหงื่อซึมหลังแทบอยากจะถอดเสื้อพูลโอเวอร์ที่ใส่มาทิ้งกลางทาง เสื้อขนเป็ดที่ม้วนเหน็บมากับเป้ก็ยังม้วนอยู่เหมือนเดิม เดินชะโงกดูนั่นนี่จนเบื่อเพราะไม่มีแผนจะซื้ออะไร ถ้าซื้อก็ต้องเป็นภาระหอบหิ้วระหว่างการเดินทางที่เหลืออีกหลายวันอยู่ เดินออกไปนอกตลาดเห็นสิ่งก่อสร้างรูปร่างแปลกๆอยู่ข้างหน้าลิบๆก็เลยเดินตามทางไปเรื่อยๆจนถึง หน้าประตูมีตัวหนังสือรัสเซียรูปร่างเหมือนตัวภาษาอังกฤษแบบเขียนกลับ เหมือนกับว่าจะอ่านออกแต่ก็อ่านไม่ออก พยายามอ่านทุกรูปแบบแต่ก็ต้องยอมแพ้แล้วเดินเข้าไปในบริเวณสิ่งก่อสร้างนั้น ตอนแรกฉันคิดว่ามันน่าจะเป็นสวนสนุกแต่มันก็ไม่ใช่ น่าจะเป็นสวนอะไรสักอย่างเอาไว้ให้คนมาถ่ายรูป มีพิพิธภัณฑ์เล็กๆหลายอย่างอยู่ข้างใน พิพิธภัณฑ์ว้อดก้า พิพิธภัณฑ์ชุดแต่งกายรัสเซีย พิพิธภัณฑ์ขนมปัง ลองถามคนแถวนั้นดูแต่ก็ไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษได้ ไม่ว่าจะที่นี่หรือที่ไหนรัสเซียก็หาคนพูดภาษาอังกฤษด้วยยากมาก ถ้าคิดจะหาเพื่อนที่เป็นคนท้องถิ่นคงเป็นอะไรที่ยากมากเพราะนอกจากเขาไม่พูดภาษาอังกฤษแล้วเขาก็ยังไม่ยิ้ม เขาจะทำหน้าเฉยๆตึงๆกันทั้งเมืองจริงๆ

   ฟ้าใสๆกับอาคารสถานที่สีสดทำให้รู้สึกเพลินกับการถ่ายรูป กว่าจะเดินกลับมาที่สถานีเมโทรก็เกือบบ่าย กลับมาเอาเป้ที่ฝากไว้แล้วย้อนกลับไปสถานีเมโทรอีกครั้งเพื่อที่จะไปที่พักที่ใหม่ราคาประหยัด สองป้ายเมโทรกับอีกครึ่งชั่วโมงเดินฉันก็มาถึงโฮลเทลที่จองไว้ เดินขาลากขึ้นบันไดไปชั้นที่4ใจก็นึกอยากจะโยนเสื้อขนเป็ดกับกระเป๋าเครื่องอาบน้ำทิ้ง เป้ใบเล็กที่เคยเบาตอนนี้เหมือนกับจะหนักขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว ห้องดอมหญิงเป็นบ้านใหม่ของฉันคืนนี้กับคืนพรุ่งนี้ ทางโฮลเทลมีห้องนั่งเล่น\ดูทีวี ห้องครัว รวมทั้งเครื่องซักผ้าให้ใช้ คุณภาพเกินราคาจนอยากบอกต่อ แต่คนที่มาพักต้องขยันเดินเท่านั้น

  ตอนใกล้ค่ำกลับไปเดินเล่นแถวเรดสแคว์อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เดินแบบสบายๆไม่ต้องกลัวหลงอีกแล้วเพราะเริ่มคุ้นเคยกับเส้นทาง แวะซื้อลูกพีชจากซุปเปอร์มานั่งแทะในสวนนั่งดูคนเดินผ่านไปมา หนุ่มสาวรัสเซียหน้าตาดีหลายคน บางคนมองผ่านๆเหมือนเพิ่งเดินออกมาจากแมกกาซีน ผมสีบรอนซ์ ตาสีเทาๆ ขายาวเรียว  แฟชั่นที่นี่คงต้องปากเจ่อเพราะเห็นสาวๆหลายคนทำปากเจ่อๆเหมือนกับฉีดโบท็อกซ์หรืออะไรสักอย่าง หลายคนเดินผ่านพร้อมกับถุงกระดาษใส่ของยี่ห้อหรู ความแตกต่างระหว่างคนจนกับคนรวยที่นี่คงมากมายเอาการอยู่ ห้างสรรพสินค้าขายสินค้าแบรนด์เนมมีอยู่แทบทุกหัวมุม ขอทาน วนิพก ก็มีอยู่แทบทุกหัวมุมเช่นกัน

   ในครัวของโฮสเทลฉันนั่งทำแซนด์วิชสูตรตามใจตัวเองทำจากขนมปังแผ่นเล็ก ชีส ซาลามิ กินกับน้ำผลไม้ซื้อจากร้านขายของเล็กๆมุมถนน ดินเนอร์ของฉันในมอสโก

       ความงดงาม ไม่ได้อยู่ที่เวลาและสถานที่
                         มันอยู่ที่มุมมอง

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️

 

 

 

 

 

 

 

Russia Day 2

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️
September 2nd 2019
@46th : Russia here I come.
     Day 2 Moscow

หลังจากที่นั่งสัปหงกรอเวลาที่สนามบินมาทั้งคืน ตีห้าสิบห้านาทีฉันก็เดินโต๋เต๋ออกมาขึ้นรถไฟขบวนแรกเข้าเมือง ค่าตั๋วห้าร้อยรูเบิ้ลกับระยะเวลาสี่สิบห้านาทีรถไฟก็มาหยุดที่สถานีเมโทร จัดการทุกอย่างเสมือนกับเป็นหุ่นยนต์ในหัวมีแต่แสงขาวๆเบาๆเพราะนอนไม่พอ ส่งภาษามือซื้อบัตรแบบเหมาจ่ายสามวัน เดินขึ้นลงเปลี่ยนเส้นทางรถอยู่สองสามครั้งก็พาตัวเองมาถึงสถานีที่อยู่ใกล้กับที่พักมากที่สุด เปิดกูเกิลแมพแล้วเดินลัดเลาะอีกไม่นานก็มายืนอยู่ตรงหน้าโรงแรมเล็กๆที่จองไว้ รู้สึกดีใจที่ระหว่างทางไม่เจอปัญหาอะไร

  เจ็ดโมงกว่าๆฉันก็มาถึงห้องเล็กๆแคบๆติดกับถนนArbat เป็นห้องที่ฉันจองไว้สำหรับสองคืนแรกในมอสโคว แต่ตอนนี้ก็เหลือแค่คืนเดียวเพราะเมื่อคืนนี้ติดอยู่ที่สนามบิน ห้องพักย่านนี้ราคาแพงลิบเพราะเป็นแหล่งท่องเที่ยวและใกล้กับเส้นทางเดินรถ คืนต่อๆไปเมื่อรู้จักมอสโควบ้างแล้วฉันก็จะย้ายไปหาที่พักราคาประหยัด อาบน้ำพอให้ตัวรู้สึกว่าสะอาดแล้วซุกตัวลงใต้ผ้าห่มผืนนุ่ม หลับตาแล้วทิ้งทุกอย่างไว้ตรงนั้นแล้วหลับยาวไปถึงบ่ายสามโมงกว่าๆ

   ใช้เวลาช่วงบ่ายแก่ๆบนถนนArbat เดินดูศิลปินหลายแขนงแสดงผลงานอยู่ตามมุมถนน เป่าลูกโป่ง วาดภาพ เล่นดนตรี รวมทั้งมาสคอตอีกหลายสิบตัวที่เดินกันไปมา พอเริ่มหิวก็เดินเข้าไปในซุปเปอร์ซื้อขนมกับน้ำออกมานั่งกินบนม้านั่งริมถนน พอเบื่อก็เดินไปสถานีเมโทรขึ้นรถไปเรดสแควร์ซึ่งห่างจากที่พักไปแค่สองป้าย วิหารรูปหัวหอมที่อยากเห็นมานานหลายปีปรากฎให้เห็นอย่างช้าๆเมื่อฉันเดินลัดเลาะออกมาจากสถานีเมโทร โบสถ์ยอดแหลมๆ โรงละคร ม้าหมุน โดม ร้านรวงต่างๆเริ่มทยอยตามมาและจู่ๆฉันก็รู้สึกว่ามันชั่งยิ่งใหญ่เหลือเกิน ยิ่งใหญ่จนไม่รู้ว่าต้องดูอะไรก่อน ยิ่งใหญ่จนบีบรัดตัวฉันให้เหลือเล็กนิดเดียว

  เดินดูนั่นนี่จนเหนื่อยหอบแต่ก็ไม่สามารถดูได้ครบทุกจุดเพราะขาเริ่มล้าก็เลยเดินเข้าไปในห้างGum ห้างสรรพสินค้าHi end เจ้าดังของมอสโคว ใหญ่โตมโหฬารสมคำร่ำลือ แต่จำนวนเงินในกระเป๋าก็แค่พอซื้อไอศกรีมได้1โคน Gucci Prada Hermes Louis Vuitton คงยังไม่จำเป็นสำหรับวันนี้  เดินเลียไอติมของห้างGumออกมาดูแสงสีบนท้องถนน ทุ่มครึ่งพระอาทิตย์ตกดินชีวิตบนท้องถนนก็คึกคักขึ้นมาก เสียงเพลงดังมาจากโบสถ์ เสียงหนุ่มสาวหัวเราะใส่กัน เสียงเด็กๆวิ่งเล่น ฉันเดินกลับมาสถานีเมโทรเพื่อขึ้นรถกลับที่พัก รอบนี้ไม่ได้โชคดีเหมือนรอบก่อนๆเพราะขึ้นผิดฝั่งทำให้ต้องออกจากสถานีแล้วหาทางเข้าใหม่อีก ทางเข้ากับทางออกเมโทรที่นี่อยู่ไกลกันมากชนิดที่ว่าขึ้นผิดชีวิตเปลี่ยน และช่วงเย็นคนก็เยอะมากจนตอนแรกคิดว่าเขามามุงดูอะไรกันแต่ปรากฏว่าว่าเขาแค่มารอเข้าสถานีเมโทร บรรไดเลื่อนขึ้นลงสถานีก็ลึกและยาวมาก ยืนบนบรรไดเลื่อนจนเมื่อยกันไปเลย

  กว่าจะพาตัวเองกลับมาถึงย่านที่พักได้ก็เกือบจะสามทุ่ม อาหารเย็นก็เลยเป็นแบบง่ายๆจากซุปเปอร์ใกล้ๆ

   สักครั้งในหนึ่งปี จงไปในที่ๆคุณไม่เคยไปมาก่อน
   -ดาไลลามะ-

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Russia Day 1

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️
September 1st 2019
@46 Russia here I come

  Day 1 Bangkok - Muscat - Moscow
   นั่งคิดนอนคิดยืนคิดมานานพอสมควรว่ามุมไหนของโลกจะเหมาะสมคู่ควรกับการเดินทางของหมายเลขสี่สิบหก พอได้บทสรุปก็เริ่มมองหาตั๋วราคาที่พอจับต้องได้ โอมานแอร์ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ราคาดี แวะต่อเครื่องที่มัสกัตแค่สองชั่วโมงกว่าๆ บินฟูลเซอร์วิส แพลนดีแต่สถานการณ์กลับพลิกผัน

  ออกจากเชียงรายมาตั้งแต่เย็นวันที่31 หาที่พักใกล้ๆสนามบินสุวรรณภูมิง่ายสำหรับไฟลท์เช้าไปมัสกัตวันที่1 ทุกอย่างราบรื่น มีเวลาเหลือเฟือสำหรับกาแฟในเลาจ์ของคิงพาวเวอร์ที่ปีหนึ่งจะได้มีโอกาสมาใช้บริการแค่ไม่กี่ครั้งทั้งๆที่เป็นสมาชิกมาหลายปี ห้าชั่วโมงกว่าๆจากกรุงเทพมาถึงมัสกัต มองผ่านหน้าต่างลงมาเห็นแต่ทะเลทรายกับสิ่งก่อสร้างรูปสี่เหลี่ยมเหมือนใครเอาเลโก้มาต่อไว้ กัปตันประกาศว่าอุณหภูมิข้างนอกสี่สิบองศาเซลเซียส

   สนามบินมัสกัตโซนนี้เพิ่งเปิดใหม่ กว้างขวาง ร้านอาหาร ร้านขายของต่างๆเยอะแยะไปหมด  สายตาเริ่มสอดส่ายหาจอแสดงหมายเลขเกทไปมอสโคว ตัวหนังสืออาหรับแดงๆยึกยักทำให้ใจฉันกระตุกวูบ ตัวหนังสือสีแดงเป็นอะไรที่นักเดินทางไม่ปรารถนา รอจนตัวหนังสือเปลี่ยนเป็นภาษาอังกฤษอ่านได้ใจความว่า ดีเลย์  เวลาขณะนี้สิบเอ็ดโมงกว่าๆ ตามตารางเครื่องต้องออกตอนบ่ายสอง แต่ดีเลย์ไปเป็นหนึ่งทุ่มสิบห้านาที  ฉันกับเป้ใบเล็กบนหลังรู้สึกเคว้งคว้างขึ้นมาทันที เจ็ดชั่วโมงกว่าๆในสนามบินมัสกัต ประเทศโอมาน

   พยายามปลอบใจตัวเองว่าเอาน่า ถือว่าเป็นโอกาสได้มาเหยียบแผ่นดินโอมาน ยังไม่เคยมานิ เดินดูนั่นดูนี่จนทั่ว ไปนั่งกินเบอร์เก้อร์ในฟู้ดคอร์ทที่สายการบินชดใช้ให้ สุดท้ายก็ได้เพื่อนใหม่เป็นสาวฟิลิปปินส์ซึ่งเธอต้องรอต่อเครื่องนานถึงหกชั่วโมงเพื่อจะไปทำงานที่ซาอุฯ มีน้องคนไทยเดินมาทักว่าเมื่อกี้เรามาจากกรุงเทพไฟลท์เดียวกัน ถามกันไปมาก็ได้ความว่าจะไปมอสโควเหมือนกันแต่น้องเขามีแฟนอยู่ที่นั่นแล้วน้องเขาก็ปลีกตัวออกไป เดินหาปลั๊กจะชาร์จแบตโทรศัพท์แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะปลั๊กตะวันออกกลางเป็นแบบสี่เหลี่ยมสามรู ฉันเตรียมมาแต่แบบกลมสำหรับรัสเซีย ความไม่แน่นอนคือส่วนหนึ่งของชีวิตจริงๆ กำลังยืนคว้างอยู่สายตาก็แว่บเห็นน้องผู้หญิงอีกคนหนึ่งชูปลั๊กสามรูเหลี่ยมมาทางฉัน รีบเดินเข้าไปหาปรากฎว่าน้องเขาเป็นคนไทยเหมือนกัน น้องยิ้มกว้างใส่ฉันแล้วบอกว่าตะวันออกกลางเขาใช้กันแบบนี้คะ ฉันนั่งลงข้างๆน้อง ชาร์จแบตของตัวเอง น้องเขายังใจดีให้เพื่อนใหม่ชาวฟิลิปปินส์ของฉันยืมพาวเวอร์แบงค์อีกด้วย ฉันแอบแซวน้องเขาไปว่าคราวหน้าน้องเอาปลั๊กรางที่มีแบบยูเอสบีมาด้วยนะ จะได้แบ่งกันทั่วๆ น้องหัวเราะแล้วบอกว่าหนูนั่งตรงนี้มาสิบแปดชั่วโมงแล้ว เพราะรอต่อเครื่อง มีคนมายืมปลั๊กหนูสิบคนได้ละมั้ง โหววววว สุดโหด รอต่อเครื่องยี่สิบห้าชั่วโมงโดยที่ไม่ไปไหน น้องเขาน่าสนใจมาก เขาทำงานที่บาเรน แล้วบินกลับไทยหนึ่งวันเพื่อที่จะไปประทับตราเข้าแล้วออก แล้วเข้าที่บาเรนอีก ชีวิตคนเราบางครั้งมันก็มีภาคพิสดาร

  มาถึงสนามบินมอสโควเที่ยงคืนครึ่ง พิธีการตรวจคนเข้าเมืองเป็นไปอย่างราบรื่น เจ้าหน้าที่ไม่ได้ขอดูเอกสารอะไร ถามแค่คำเดียวว่ามาเที่ยวเหรอ อาจจะเป็นเพราะว่าพาสปอร์ตเล่มนี้ใช้มาหลายปีแล้ว ประทับตราจนแทบไม่มีหน้าว่าง แผนเริ่มรวนเพราะรถไฟเข้าเมืองรอบสุดท้ายคือรอบเที่ยงคืน มีอีกทีก็รอบเช้าตีห้าครึ่ง ค่าแท็กซี่สนามบินแสนโหดอาจจะปาเข้าไปถึงสามสี่พันบาท มันไม่คุ้มค่าสำหรับการเดินทางคนเดียว จะออกไปนอกสนามบินหาวิธีอื่นก็ดูเหมือนจะเสี่ยงเกินไป รัสเซียไม่ใช่ประเทศที่ปลอดภัยนักสำหรับผู้หญิงเดินทางคนเดียวยามดึกดื่น อีเมล์ไปบอกโรงแรมที่จองไว้ว่าไฟลท์ดีเลย์แล้วตอนนี้ติดอยู่ที่สนามบินอาจจะถึงที่พักตอนเช้า

   มันไม่ได้อยู่แค่จุดหมาย มันอยู่ที่ว่าระหว่างทางเจออะไรมาบ้าง

   Russia here I come

  โหดสัส รัสเซีย????

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️

Live with no excuses and travel with no regrets

               Life is not complicated, people are.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Middle Kingdom : March 2019

                 Everything is possible, the impossible just takes longer.