Southern India

🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️

09-092018
Day 5 Kolkata - Chennai

   การเดินทางเริ่มขึ้นอีกครั้งตอนสิบเอ็ดโมงเช้า เสื้อผ้าข้าวของถูกบรรจุไว้อย่างรัดกุม ของหนักสุดอยู่ข้างล่างตามหลักทฤษฎีการใช้เป้ เดินออกมาป้ายรถเมล์เพราะยังอยากแก้มือเมื่อวาน ระหว่างทางแวะจิบไจจากร้านเดิมเมื่อวานมีแตกต่างคือวันนี้ไม่ต้องสั่งเพราะเห็นหน้าก็เป็นที่รู้กัน มาถึงป้ายรถเมล์ยังไม่ทันตั้งตัวปรากฎว่ารถสายที่ต้องการมาพอดี โชคดีชะมัด รถเมล์เก่าๆเปิดหน้าต่างทุกบาน เวลารถวิ่งรถเบรคมีเสียงเอี๊ยดอ๊าด ค่าโดยสารจนถึงป้ายใกล้สนามบินระยะทางยี่สิบกิโลเมตรราคาสิบแปดรูปีกับเวลาเกือบสองชั่วโมง  รถแล่นไปช้าๆจอดทุกๆป้ายและแต่ละป้ายก็ใกล้กันมากกกก ฉันนั่งไปขำไปไม่ได้ซีเรียสอะไรเพราะเที่ยวบินที่จองไว้คือบ่ายสีโมงครึ่ง นั่งมองนั่นมองนี่เพลินไปเกือบครึ่งชั่วโมงจึงสังเกตเห็นว่าตัวเองนั่งผิดฟากเพราะฟากตรงข้ามมีแต่ผู้หญิงแต่ฟากนี้มีแต่ผู้ชาย ทำหน้าเขินๆขยับไปนั่งฝั่งผู้หญิง เสียงเพลงฮินดีหวานเจื้อยแจ้วดังมาจากข้างหลัง หันไปเจอเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆร้องเพลงคลอไปกับเสียงจากวิทยุอันเล็กที่ถืออยู่ แอบยิ้มตามพร้อมกับคิดว่าน่ารักจังร้องเพลงอารมณ์ดีบนรถเมล์แต่มารู้ทีหลังเมื่อเด็กเดินผ่านว่าเด็กเป็นขอทานมาร้องเพลงหาเงินกับแม่ เงินเหรียญกำใหญ่ถูกฉันกวาดออกจากก้นกระเป๋าสะพายใส่ลงไปในมือเล็กๆของเธอ เธอทำตาโตยิ้มดีใจแล้วจูงมือแม่ลงรถไป

   รถเมล์จอดป้ายที่ใกล้สนามบินที่สุดแต่ยังเป็นระยะทางกว่ากิโลเมตร ฉันไม่ได้หวั่นกับการเดินเพราะเตรียมพร้อมร่างกายมาแล้วแต่ตอนที่ซ้อมเดินที่บ้านไม่ได้ซ้อมกับอุณหภูมิเกือบสี่สิบองศาพร้อมกับเป้บนบ่า ก้าวเท้ายาวๆพยายามรักษาความเร็วให้สม่ำเสมอ คอยหลบรถราที่มาทั้งซ้ายขวาหน้าหลัง เดินจนเข้ามาถึงเขตสนามบินเจอพนักงานรักษาความปลอดภัยหลบร้อนอยู่ใต้ต้นไม้ เขาชี้ให้ฉันเข้าไปเดินในอุโมงค์ทางไปลานจอดรถ เดินไปสุดอุโมงค์ทะลุออกลานจอดรถแล้วข้ามถนนก็เจออาคารผู้โดยสารภายในประเทศ เดินผิดทางถูกทางอยู่พักใหญ่ก็พาตัวเองมาถึงจุดตรวจสัมภาระข้ามขั้นตอนการเช็คอินไปเพราะจัดการมาจากบ้านพร้อมทั้งปริ้นท์บอร์ดดิ้งพาสต์มาเรียบร้อยแล้ว ระหว่างที่รอคิวก็ปลดเป้ออกจากหลังคลายความเมื่อยล้าแต่ต้องรีบใส่กลับไว้ที่เดิมเพราะเสื้ออินเดียแขนยาวตัวยาวสีชมพูเข้มตัวใหม่ที่ใส่อยู่เปียกเหงื่อโชกไปทั้งหลัง ผ่านจุดตรวจสัมภาระมาได้รีบไปหลบมุมเอาหลังไปผึ่งแอร์จนเสื้อแห้ง คงได้ผอมแน่คราวนี้ เหงื่อออกเยอะ โหะ โหะ

   1,668กม. จากโกลกาต้าถึงเจนไน ตอนแรกที่วางแผนเส้นทางนี้กะว่าจะนั่งรถไฟแต่เสียดายเวลาหนึ่งวันกับหนึ่งคืนและราคาตั๋วเครื่องบินก็ไม่ได้โหดร้ายอะไร ไม่ถึงสองชั่วโมงIndiGoก็พาฉันมาถึงเมืองเจนไน แผนนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินต่อด้วยรถเมล์จากสนามบินเข้าเมืองเป็นต้องพับไปเพราะกว่าจะออกจากตัวอาคารขาเข้าข้างนอกก็มืดมิดหมดแล้ว ความมืดที่อินเดียเป็นภัยที่ผู้หญิงที่เดินทางตามลำพังต้องระวัง ผิดหวังซำ้สองที่Olaแท็กซี่ราคาสามร้อยเจ็ดสิบรูปีไม่เรียกแท็กซี่ให้เพราะฉันไม่มีหมายเลขโทรศัพท์อินเดีย ผิดหวังซ้ำสามค่าแท็กซี่Prepaidที่สนามบินอยู่ที่ห้าร้อยรูปี แทบหมดหวังแต่พอดีพี่คนขับตุ๊กๆช่วยเติมความหวังให้ ป้ะจะไปส่งสี่ร้อยห้าสิบรูปี เออ เอาก็เอาวะขี้เกียจเดินกลับไปหาแท็กซี่Prepaid บอกที่หมายไปแล้วพี่แกสั่นหัวดุ๊กดิ๊ก อีนี่ฉานไม่รู้จัก ฉานถามเพื่อนแป๊บนะ ถามกันไปถามกันมาสี่ห้าคนสั่นหัวดุ๊กดิ๊กกันไปมานับยี่สิบนาทีจนฉันทนไม่ไหวรีบตะโกนบอก อีนี่ขับนะ เดี๋ยวฉานจะบอกทางให้ อีนี่ฉานมีgpsว๊อยยยย  คนขับตุ๊กๆคันเล็กสีเหลืองมะนาวหรือที่คนที่นี่เขาเรียกว่าเอาโต้พาฉันแว๊นด้วยความเร็วที่น่าจะมากกว่าความเร็วเสียง นั่งกางขากว้างๆจะได้ทรงตัวถนัด เป้สะพายคาบนหลังไว้เอาไว้ถ่วงน้ำหนักตัว มือขวาจับราวรถ มือซ้ายจับโทรศัพท์มือถือ ซ้ายพี่ซ้าย แยกหน้าเลี้ยวขวา ตรงไปเรื่อยๆ  ไปเรื่อยๆค่อนชั่วโมงก็ถึงจุดหมาย มันไกลนะ เด็กแว๊นตั้งประเด็น อืมมม ก็บอกแล้วนิว่าอยู่ในเมือง ขอเพิ่มนะ ขามาหกร้อยขากลับไปอีกหกร้อยรวมเป็นพันสอง  จะบ้าเร้อะ ฉันไม่ได้กลับไปด้วยนิ เอาไปห้าร้อยไม่ต้องทอน แถมให้เป็นค่าขับเร็วได้ใจป้า กระโดดลงรถสวยๆแล้วเดินจากมา เสียงตะโกนโหวกเหวกดังตามหลังแต่ฉันไม่สนใจ เดินต่อไปเรื่อยๆเห็นป้ายที่พักอยู่ข้างหน้าแล้ว คิดในใจว่าถ้ากล้าตามมาจะโวยวายให้เป็นเรื่องเลยทีเดียวเชียว แต่ก็ไม่มีใครตามหลังมา

   มาถึงที่พักราคาหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดบาทกับอีกสามสิบสองสตางค์ พนักงานต้อนรับน่ารักมาก ให้คำแนะนำเกี่ยวกับสถานที่ การเดินทาง ละเอียดยิบ ต่างกับโรงแรมราคาแพงที่พักก่อนหน้านี้ลิบลับ ห้องพัดลม เตียงกว้าง ทีวีมีเพลงฮินดีสนุกๆให้ฟังหลายช่อง เปิดประตูห้องน้ำตะลึงกับส้วมนั่งยองๆ อืมมมม ในรูปมันไม่มีแบบนี้นิ ครั้งสุดท้ายใช้ส้วมแบบนี้มันนานกี่ปีมาแล้วนะ ยิ่งเป็นมนุษย์พิศดารอยู่ด้วย ถ้าห้องน้ำห้องท่าไม่ถูกจริตนี่อั้นได้เป็นสามสี่วันนะ

   อาหารเย็นเป็นมังสวิรัติร้านเล็กๆหัวมุมซอยหลังที่พัก เดินเข้าไปทำหน้ามึนๆเพราะไม่รู้จะสั่งอะไร อาหารอินเดียใต้ไม่เหมือนอาหารอินเดียเหนือถ้าฉันนึกอะไรไม่ออกก็สั่งThaliไว้ก่อนก็ได้ทุกอย่างครบเซ็ต อืมมมม วันนี้หลายอืมมม ละนะ อินเดียเริ่มจะสนุกเจ้มจ้นละนะ  อ้าวววมีเมนูภาษาอังกฤษด้วยนิแต่อ่านได้ความอย่างเดียวคือข้าวผัด เอ้าข้าวผัดก็ได้กับอาลูนี่อีกอย่าง อาลูก็มันฝรั่งอันนี้จำได้  ไปนั่งรออยู่ที่โต๊ะรวมกับลูกค้าอีกหลายๆคน ใครอยากนั่งตรงไหนกับใครก็ได้ เขยิบๆแบ่งกันนั่งน่ารักดี ใบตองถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะพร้อมน้ำหนึ่งแก้ว ฉันนั่งเฉยเพราะไม่คิดจะดื่มน้ำจากก๊อกที่นี่ หนุ่มตาคมพนักงานเสิร์ฟทำท่าทางให้ฉันเอาน้ำพรมใบตอง อ๋อกลัวข้าวติดตองมั๊งเพราะเดี๋ยวต้องเอาข้าวตักใส่ใบตองแล้วใช้มือเปิบกิน หนุ่มทำตาวาวๆกลั้นหัวเราะแล้วส่งสัญญาณว่าไม่ให้เอาพรมเฉยๆให้เอาล้างใบตอง เทราดลงไปใช้มือกวาดๆแล้วเทน้ำทิ้งลงข้างโต๊ะ ฉันมีเด็ดกว่านั้นล้วงเอาผ้าเช็ดมือแบบเปียกออกมาจากกระเป๋าแล้วเช็ดใบตองซะเงาแว๊บ  อาหารอร่อยราคาประหยัด ข้าวผัดสามสิบรูปี แกงมันฝรั่งสามสิบรูปี แต่แอบผิดหวังเพราะพนักงานแถมช้อน ช้อนส้อม ถ้วยจานมาให้ แอบมองคนอื่นๆเปิบข้าวด้วยมือเลอะเทอะสนุกสนาน  ลองเปิบดูสองสามทีก็ยอมแพ้เพราะข้าวเปียกน้ำแกงไหลลงบนใบตองไปกว่าครึ่ง บวกกับเป็นคนถนัดซ้ายเป็นมือข้างที่คนที่นี่ใช้ล้างตูด กลัวคนเขาจะกินข้าวไม่อร่อยกัน

    ที่นอนไม่ได้นุ่มเหมือนเมื่อคืนก่อน พรุ่งนี้เช้าก็จะไม่มีอาหารเช้ามาบริการให้ถึงในห้อง แต่ฉันก็จะนอนหลับแบบมีความสุขในห้องเล็กนี้ มีเสียงพัดลมเป็นเพื่อน มีส้วมยองๆเป็นแบคกราว

    นามัสเต เจนไน

😁😁😁😁😁

Southern India

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️

08-09-2018
Day 4 Kolkata

        ฉันตื่นมาบนเตียงกว้าง มือยังกอดหมอนฟูนุ่มใบโตไว้ วันนี้เป็นวันครบรอบ 45ปี ของชีวิต ฉันผ่านเหตุการณ์ทั้งดีและร้ายมามากมายและคิดว่ามากมายกว่าคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันหลายเท่านักแต่ฉันก็ผ่านมันมาได้ หลายเหตุการณ์ฝังลึกอยู่ในจิตใจไม่เคยลืมเลือน หลายๆสถานที่ที่เคยเยี่ยมเยียนเป็นเสมือนขนมหวานในใจ หลายๆคนที่เข้ามาในชีวิตฉันคงจำไม่ได้ หลายๆคนไม่อยากจะจำ และอีกหลายๆคนคือมิตรภาพอันงดงาม

    อาหารมื้อแรกของเลข45ถูกฉันละเลียดทีละเล็กน้อยพร้อมกับกาแฟถ้วยเล็ก นั่งอ่านข่าวสารบ้านเมืองเหมือนอย่างที่ทำเป็นกิจวัตร ชีวิตในโกลกาต้าไม่จำเป็นต้องเริ่มแต่เช้าตรู่ ร้านรวงสถานที่ต่างๆเปิดช่วงสายๆ อาบน้ำแต่งตัวแล้วหิ้วกระเป๋าเดินออกมาถนนใหญ่ วันนี้จะลองเดินทางโดยรถรางและรถเมล์แต่พอมาถึงสถานีรถรางปรากฎว่าปิดให้บริการมานานแล้ว เดินออกมาป้ายรถเมล์พยายามสอดส่ายสายตาหารถหมายเลขที่บอกไว้ในgoogle map นั่งรอก็แล้ว ยืนรอก็แล้ว ชะเง้อก็แล้ว ก็ไม่เห็นมีรถหมายเลขที่ต้องการ ผู้คนเป็นสิบเป็นร้อยวิ่งกรูกันขึ้นรถเมล์คันแล้วคันเล่า แต่ฉันยังอยู่ที่เดิม

   ตัดสินใจเรียกแท็กซี่กับแอปOla แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะหาคนขับไม่เจอ แดดร้อนจัดขึ้นเรื่อยๆและฉันก็ไม่อยากทำลายบรรยากาศของตัวเองจึงเรียกรถแท็กซี่แอมบาสซาเดอร์สีเหลืองที่ขับผ่านไปมาเยอะแยะ ราคาสูงกว่าเรียกผ่านแอปแต่ถ้าเทียบกับเมืองไทยก็ยังถูกกว่าอยู่ดี รถแอมบาสซาเดอร์คันโต รูปร่างสวยสง่า เบาะนั่งกว้างขวางชนิดที่ว่านั่งเรียงกันได้ถึงสี่ห้าคน สีเหลืองใช้เป็นรถแท็กซี่ สีขาวสำหรับข้าราชการและคณะทูต น่าเสียดายที่เลิกผลิตไปนานแล้ว กว่าครึ่งชั่วโมงฉันก็ถึงจุดหมาย สถานที่ที่ตั้งใจเอาไว้เมื่อหลายปีก่อนว่าจะมาดูให้ได้ เดินลัดเลาะผ่านตลาดขายส่งดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเห็นมาทั้งชีวิต ดูคล้ายๆกับตลาดดอกไม้ที่เมืองมุมไบแต่ใหญ่กว่าเป็นสิบๆเท่า  ดอกดาวเรืองเหลืองสว่างไสวไปทั่วบริเวณ ชบาหนูสีแดงเข้มถูกถักร้อยจนเป็นเหมือนสายสร้อยยาวๆ ดอกจำปี ดอกอัญชัน ดอกกุหลาบ ดอกสารพัดดอกรวมไปถึงไม้ใบอีกหลายชนิดถูกมัดรวมกันบ้าง ใส่ไว้ในตะกร้าใบใหญ่บ้าง เสียงร้องตะโกนซื้อขาย กลิ่นหอมของดอกไม้ สีสันสารพัดที่เห็นอยู่ตอนนั้นทำให้ฉันอดหัวเราะออกมาไม่ได้ incredible India! รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส ทุกอย่างมาเต็มและมาด้วยกัน ประเทศอะไร น่ารักชะมัด

   พ่อค้าแม่ค้าหลายคนร้องเชื้อเชิญให้ฉันถ่ายรูปพวกเขา ฉันกดชัตเตอร์ครั้งแล้วครั้งเล่า บางคนก็ขอดูรูป บางคนไม่สนใจอยากดูรูปแค่อยากถูกถ่ายรูปเฉยๆ พวกเขาเป็นแบบถ่ายรูปชั้นดี แววตา รูปหน้า ริ้วรอย สีผิว เป็นความลงตัวที่หาได้ยากจากแบบชาติอื่นๆ    แดดจัดจนรู้สึกแสบร้อนผิว เสื้อแขนยาวกับหมวกที่ใส่ไม่ได้ช่วยปกป้องอะไรได้มาก ใบหน้าและลำคอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อแล้วอีกไม่กี่วันวันคงเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นพร้อมกับรอยจุดบางๆอันเป็นสัญลักษณ์ของการใช้ชีวิต  เดินลัดเลาะไปเรื่อยๆท่ามกลางคนนับร้อยนับพันสายตาก็สอดส่ายหาghatหรือท่าน้ำ เหมือนโชคจะเข้าข้างเพราะจู่ๆก็ไปทะลุออกตรงท่าน้ำพอดี สะพานHawrah สะพานที่ฉันตั้งใจจะมาให้เห็นกับตาได้อยู่ตรงหน้าฉัน สะพานที่เชื่อมเมืองสองเมืองเข้าด้วยกันคือเมืองKolkata และเมืองHowrah โดยพาดผ่านแม่น้ำHooghly กับความยาว 705เมตร สะพานที่ยิ่งใหญ่พอที่ทำให้ฉันเดินทางมาหา  ยืนมองอยู่ครึ่งค่อนชั่วโมงแต่ยังไม่อิ่มใจก็เลยไปหาที่ร่มๆนั่งมองต่อ ริมแม่น้ำมีทั้งเด็กและผู้ใหญ่ลงไปอาบน้ำท่าทางสนุกสนาน พวกเขาฟอกสบู่จนฟองขาวทั้งตัวแล้วลงไปดำผุดดำว่ายแล้วกลับมาฟอกสบู่อีกแล้วกลับลงไปในน้ำอีกครั้งแล้วครั้งเล่า น้ำสีคล้ำมีเศษพลาสติกบ้าง เศษดอกไม้ใบไม้บ้างแต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกเขา

   อิ่มใจกับสะพานHowrahแล้วก็ยังมีอีกที่ที่อยากจะเห็น ตลาดใหญ่สุดประจำเมือง New Market Kolkata แต่ก็ผิดหวังเพราะไม่มีอะไรน่าสนใจนอกจากร้านเสื้อผ้า และรองเท้านับพันๆร้าน เดินข้ามถนนมาลองใช้บริการรถไฟฟ้าใต้ดินค่าบริการ10รูปี ดีเลิศ ขึ้นมาจากสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินเดินต่ออีกไม่กี่ก้าวเจอป้ายรถเมล์เหมือนโชคช่วยรถเมล์สายที่ต้องการผ่านมาพอดี ยืนเบียดโหนรถเมล์แข่งกับประชากรเกือบครึ่งร้อยใจก็กังวลว่าจะเลยป้าย ซ้อมท่องชื่อป้ายกระดกริ้นรัวตัว รรรรรร เหมือนคนบ้า ค่าโดยสารยี่สิบรูปีถูกยื่นให้หนุ่มกระเป๋าพร้อมกับบอกชื่อป้าย หนุ่มใจดีแถมให้อีกหนึ่งป้ายกว่าๆก็เลยได้ออกกำลังกายเพิ่มเดินย้อนกลับแทะฝรั่งจิ้มเกลือจากริมทางไปด้วยชิวๆ

     อาหารเย็นฉลองวันคล้ายวันเกิดที่ร้าน Mirch Masala Restaurant & Bar อร่อยสมใจ ม็อกเทลแก้วเล็กสีสันสดใสแต่ไม่ได้ใจก็เลยตามด้วย King Fisher ขวดยักษ์  กินไปแอบเขินไปเพราะทั้งร้านมีแต่ผู้ชายแล้วก็มาเป็นกลุ่มๆ ผู้หญิงที่นี่คงไม่ดื่มแอลกอฮอล์และแอลกอฮอล์ก็หากินยากนอกจากจะมาร้านที่เขียนติดไว้ว่า&Bar ร้านตกแต่งได้น่าสนใจธีมBollywood มีเขียนติดไว้ว่าดาราคนนั้นคนนี้เคยมากิน ถ่ายหนังที่นี่เรื่องอะไรบ้าง พนักงานเสริฟ
คงแอบงงเพราะฉันดื่มเบียร์แต่สั่งอาหารมังสวิรัติ พาเนียเต้าหู้มาพร้อมกับแผ่นนานอุ่นนุ่ม  กินไปคิดไปว่าแล้วปีที่46ฉันจะไปนั่งกินข้าวที่ไหนดีนะ

   ไม่มีใครทำร้ายจิตใจเราได้ นอกจากตัวเราเอง เราย่อมเป็นฮีโร่ในเรื่องราวของเราเอง

   นามัสเต โกลกาต้า

🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿

Southern India

🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️

07-09-2018
Day 3 Kolkata

     ช่วงสายๆหลังจากจัดการอาหารเช้าที่ถูกมาเสิรฟถึงในห้องโดยคุณลุงคนเดิมที่อยู่ในลิฟต์เมื่อสองคืนก่อน อาหารเช้าง่ายๆ ขนมปังปิ้ง ไข่กวนและกาแฟ ฉันเดินแบกเป้ใบเล็กลงมาเช็คเอาท์แล้วขอฝากเป้ไว้สักสองชั่วโมงเพราะอยากจะไปเที่ยวตลาดทางฝั่งนี้ของเมืองก่อนที่จะย้ายไปพักอีกฝั่งหนึ่ง รู้สึกว่าเริ่มเคยชินกับระบบการใช้ชีวิตของที่นี่จึงไม่ได้เร่งรีบอะไร เดินลัดเลาะถนนไปเรื่อยๆตามแผนที่ที่บันทึกไว้ในสมองเรียบร้อยแล้ว ผ่านร้านอาหารริมทางมีลูกค้าหลายคนยืนจกข้าวราดแกงถั่วท่าทางน่าอร่อย บ้างก็ยืนจิบไจสูบบุหรี่กันเพลิน

    เดินมองดูนั่นนี่เพลินจนมาถึงทางเล็กๆแคบๆที่เกือบจะทำให้หันหลังกลับเพราะคิดว่าเป็นทางตันแต่พอสังเกตดีๆก็พบว่าสองฝั่งของทางเล็กๆนั้นเป็นที่อยู่อาศัยของคนนับร้อยนับพันคน มองเข้าไปเห็นห้องเล็กๆความกว้างแต่ละห้องไม่น่าจะเกินเมตรครึ่ง กับความสูงเมตรแปดสิบ ยาวอีกเมตรแปดสิบ แต่ละห้องแบ่งเป็นสองชั้น ชั้นล่างสูงพอก่อไฟได้สำหรับประกอบอาหาร ชั้นบนเป็นที่นอน ภาพเด็ก คนชรา นั่งอยู่ชั้นบนหันหน้าออกมาทางประตู ผู้หญิงนั่งเป่าไฟที่ก่อด้วยฟืนควันขโมงอยู่ชั้นล่าง ใจอยากจะยกกล่องถ่ายรูปออกมาบันทึกไว้แต่ก็ไม่กล้ากลัวจะเป็นการไม่ให้เกียรติพวกเขา บางห้องนอกจากจะเป็นที่ปรุงอาหารและหลับนอนแล้วยังแบ่งพื้นที่เป็นร้านขายของชำได้ด้วย ขนม ยาสูบซอง บุหรี่ แชมพู และอีกหลายๆอย่างถูกนำมาแขวนให้ลูกค้าได้เลือกซื้อ บางช่วงของทางเดินมีก๊อกน้ำติดตั้งไว้ก็จะมีผู้คนเอาขวดพลาสติกมาเติมน้ำคงเอาไว้เป็นน้ำกินน้ำใช้ ถัดออกไปไม่เกินสามก้าวก็มีเด็กบ้าง ผู้ใหญ่ทั้งหญิงชาย นั่งอาบน้ำกันอยู่ มันพีคตรงที่ว่าระหว่างที่ฉันเดินๆไปในตรอกที่มีความกว้างไม่ถึงเมตรจู่ๆก็เจอคนนั่งอาบน้ำอยู่กับพื้นข้างหน้า ฉันเดินเบี่ยงซ้ายพวกเขาก็เขยิบเบี่ยงขวาให้เดินลัดเลาะแอบดูชีวิตพวกเขานานนับชั่วโมง ตรอกซอกซอยเยอะแยะไปหมดจนนึกถึงโพรงมดในหนังเอนิเมชั่น

     ได้ยินเสียงหวูดรถไฟดังมาจากข้างหน้าพร้อมกับจมูกได้กลิ่นคาวปลาก็รู้ว่าน่าจะถึงจุดหมาย ตลาดปลาข้าง\บนทางรถไฟ ปลาน้ำจืดหลากหลายชนิดถูกนำมาเรียงไว้บนแผ่นพลาสติก มีดอันใหญ่ตั้งไว้ข้างๆ คนอินเดียไม่จับมีดมาหั่นแต่จะจับสิ่งที่ต้องการจะหั่นไปไถกับมีดที่ตั้งไว้ ฟังดูมึนเหมือนกันนะ บนรางรถไฟมีเสื้อผ้าที่ซักแล้วถูกนำมาตากไว้โตยการเอาวางกับพื้นแนวราบ ตากผ้าแนวราบ ปูไปบนพื้น นานๆทีรถไฟแล่นผ่านก็วิ่งไปเก็บแล้วตากใหม่ กิจกรรมเขาเยอะจริงๆ  นอกจากปลาแล้วมุมหนึ่งของตลาดก็ยังมีผัก ผลไม้ ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆให้เลือกชม ฉันเดินตลาดจนเหนื่อยเหงื่อซึมเสื้อเปียกชุ่มหลังจึงหยุดกินกาแฟริมทางรถไฟ กาแฟนมรสหวานจัดในถ้วยดินเผากับความสับสนวุ่นวายของตลาดและรถไฟที่แล่นผ่านมันเป็นความลงตัวที่พอดี

   กลับมารับเป้คืนแล้วออกเดินต่อไปยังโรงแรมที่จองไว้ แดดเริ่มจัด ขาเริ่มล้า เสื้อผ้าสามสี่ชิ้นกับข้าวของเครื่องใช้อีกไม่กี่อย่างบนหลังเหมือนกับจะมีน้ำหนักมหาศาล อยากจะหาเรื่องเอาอะไรโยนทิ้งไปบ้างแต่ทุกอย่างล้วนแต่เป็นของจำเป็น กล้องถ่ายรูป ที่ชาร์จแบตสองอัน ปลั๊กไฟแปลง ก่อนที่จะทำอะไรบ้าๆลงไปตาก็เหลือบไปเห็นร้านขายน้ำผลไม้ซุกตัวอยู่ในตรอกเล็กๆ มะม่วงลัสซี่หวานจ๋อยกับบรรยากาศของร้านทำให้โลกน่าดูขึ้นมาทันที แอบจำรายละเอียดของร้านไว้แล้วบอกตัวเองว่าสักวันจะทำร้านแบบนี้มั่ง  เดินข้ามฝั่งเมืองจนมาถึงโรงแรมที่จองไว้กับการเช็คอินที่เต็มไปด้วยขั้นตอน ก๊อปปี้หน้าพาสปอร์ต ก๊อปปี้หน้าวีซ่า ก๊อปปี้แผ่นวีซ่าที่ขอออนไลน์ไว้ ถ่ายรูป เซ็นต์ชื่อนี่ เซ็นต์ชื่อนั่น นั่นอีกที่ นู่นอีกที่ ถ่ายรูปอีกที ขอดูพาสปอร์ตอีกทีสิ  ถามหน่อยนะ มายังไง มากับใคร ไปยังไง ไปกับใคร ทำไมถึงมา เอ้า เฮ้ยยยยยย... เยอะไปปะ

   บนชั้นห้า ห้องกว้าง แอร์เย็น เงียบ สงบ สมใจ นั่งพักผ่อนจนหายเหนื่อยหายเมื่อยใจ ตอนนี้ก็ถึงเวลาบันเทิง จะไปดูหนังฮินดีจะไปกินข้าวเย็นร้านดีๆ  โรงหนังอยู่ไม่ไกลจากที่พักเดินสิบกว่านาทีก็ถึง คุณภาพเสียงดีแอร์เย็นเก้าอี้เอนได้แทบราบ เฟร้นช์ฟรายอร่อย โค้กแก้วใหญ่ แต่ทั้งโรงมีคนดูอยู่ห้าคน คงเป็นเพราะค่าบริการที่แอบแพง ถึงแม้จะไม่เข้าใจสักคำแต่ก็สนุกกับการเดาประกอบภาพ หนังโบลลี่วูดเป็นหนังคุณภาพ ภาพสวย มุมดี เศร้าได้ใจ เต้นสนุก เพลงเพราะ เนื้อเรื่องประมาณว่านางเองกับพระเอกรักกันแต่พ่อนางเอกไม่เห็นด้วยแล้วให้ไปแต่งงานกับอีกคน พระเอกเสียใจก็เลยหนีไปที่อื่นสี่ปี กลับมาเยี่ยมน้องชายแล้วบังเอิญเจอนางเอกอีกก็เลยนัดเจอกัน นางเอกแต่งงานไปแล้วก็ไม่มีความสุขเพราะผัวขี้เมาและชอบตบตี เพราะพระเอกกับนางเอกยังรักกันอยู่นางเอกจึงตัดสินใจจะหย่าแต่เปลี่ยนใจเพราะสงสารพ่อ พระเอกเสียใจเป็นครั้งที่สองก็เลยหนีไปอยู่ในป่าและเป็นบ้า ผัวนางเอกประสบอุบัติเหตุรถชนตายนางเอกก็เลยออกตามหาพระเอก ตามตั้งนานก็มาเจอว่าเป็นบ้าและจำตัวเองไม่ได้ก็เลยเสียใจจนป่วยตาย น้องชายพระเอกเอาพระเอกมารักษาที่บ้านแต่พระเอกวิ่งหนีออกไปข้างนอกจนมาถึงป่าช้า วิ่งสะดุดหัวชนใส่ป้ายหลุมฝังศพนางเอก ตายคาที่  เศร้านะ หนังแขก ( ชื่อเรื่อง Laila Majnu )

   อาหารมื้อค่ำที่ร้าน Pai’s Malgudi อร่อยสมใจ ถึงแม้ว่าตอนสั่งไม่ค่อยแน่ใจว่าจะได้อะไรแต่ก็ออกมาอร่อย แผ่นแป้งบางๆมีเห็ดแชมปิญองและชีสอยู่ข้างใน มีแกงผัก แกงถั่ว แกงอะไรอีกสักอย่างเป็นเครื่องเคียง

   นามัสเต โกลกาต้า

🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼

Southern India

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️
 
     06-09-2018
Day 2 Kolkata

     Kolkata หรือชื่อเดิมว่า Calcutta  [เปลี่ยนชื่อเมื่อปีค.ศ.2001] เป็นเมืองหลวงของรัฐเบงกอลตะวันตก ขนาบด้วยแม่น้ำใหญ่Hooghly เพราะยุ่งๆฉันจึงไม่ได้ติดตามข่าวสะพานใหญ่ของเมืองทรุดตัวลงเมื่อบ่ายวันที่4กันยายน ก่อนหน้าฉันจะมาถึงแค่วันเดียวทำให้ให้มีผู้เสียชีวิตหนึ่งรายและบาดเจ็บอีกหลายสิบราย หรือว่าการมาของฉันสะเทือนถึงดวงดาว

     เดินออกจากที่พักลัดเลียบไปตามถนนน้อยใหญ่ก็ถึงตลาดGariahat ตลาดเสื้อผ้า อัญมณี และข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ฉันแอบคิดว่าคนอินเดียน่าจะเป็นคนที่มีศิลปะอยู่ในจิตวิญญาณสูงมากเพราะไม่ว่าเขาจะทำอะไรมันก็มองออกมาเป็นศิลปะ การนุ่งส่าหรี พันผ้าโพกหัว จัดวางสินค้า ทำอาหาร พิงจักรยานไว้ริมรั้ว แม้กระทั่งกำแพงเก่าๆ เลอะๆก็ยังดูน่าสนใจ สีสัน ความสมดุล การจัดวาง มันได้อารมณ์ไปซะทุกอย่าง ฉันนั่งลงบนแคร่หน้าร้านขายไจ ไจหรือชาอินเดียรสชาติหวานแหลม หอมกลิ่นเครื่องเทศ ยกนิ้วชี้ส่งสัญญาณให้คนขายสักครู่ก็ได้ไจร้อนๆราคาสิบรูปีใส่มาในถ้วยดินเผาเล็กๆ ถ้วยนี้หลังจากใช้เสร็จก็โยนทิ้งได้เลยเพราะบางกลุ่มก็ยังเชื่อในเรื่องวรรณ ต่างวรรณไม่สามารถใช้ของร่วมกันได้ ฉันไม่ได้คิดเรื่องวรรณแต่คิดว่าดีจังไม่ใช้ถ้ายพลาสติกเหมือนเมืองไทยที่นับวันก็บ้าเรื่องพลาสติกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซื้อขนมที่ตลาดในเมืองสิบบาท ขนมอยู่ในถุงพลาสติก แม่ค้าหยิบถุงขนมใส่ในถุงหิ้วอีกที  หลายๆร้านในตลาดมีป้ายติดไว้ว่า Musium ฉันหลงเข้าไปหลายครั้งเพราะคิดว่าคือพิพิธภัณฑ์แต่กลับกลายเป็นร้านขายผ้ากับร้านขายจิวเวลรี่

    เดินทะลุซอกซอยน้อยใหญ่จนพอใจ แวะกินขนมถั่วทอดจากพ่อค้าที่เปิดร้านบนล้อเข็น เขาบรรจงห่อขนมลงบนกระดาษหนังสือพิมพ์แล้วยื่นให้ฉัน มิตรภาพระหว่างฉันกับคนที่นี่เป็นไปอย่างง่ายๆ เริ่มจากยิ้มกว้างๆ นามัสเต แล้วต่อด้วยบทสนทนาภาษาอังกฤษ พวกเขาพูดภาษาอังกฤษค่อนข้างดี ช่วงแรกๆอาจจะต้องปรับหูให้ชินกับตัวRเยอะๆ  เดินหาที่แลกเงินจนเหนื่อยก็ยอมแพ้เพราะจุดนี้ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว ตัดสินใจใช้ตู้เอทีเอ็ม เลือกบัตรที่ผูกบัญชีไว้กับแอพพลิเคชันในโทรศัพท์เผื่อเกิดอะไรขึ้นจะได้ตรวจสอบง่าย ลองอยู่สองสามครั้ง สองสามธนาคาร ในที่สุดก็ได้ผล ค่าธรรมเนียมครั้งละหนึ่งร้อยบาทถือว่ายอมรับได้ มาอินเดียครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนที่แลกเงินรูปีมาจากบ้านเรียบร้อย กฎหมายอินเดียเปลี่ยนเมื่อปีก่อนว่าห้ามนำเงินอินเดียเข้ามาในประเทศ ฟังดูมึน

     หลักจากที่พยายามเรียกUberให้ไปส่งที่ Victoria Memorial แต่ไม่ประสบผลสำเร็จเพราะซอกซอยเยอะเกินกว่าจะหากันเจอก็ตัดสินใจเรียกรถตุ๊กๆ รถตุ๊กๆปฏิเสธที่จะไปบอกว่าไกลเกินไป แปดกิโลนี่นะไกล ได้รถแท็กซี่สีเหลืองสนนราคาสองร้อยรูปีไปส่งถึงหน้าประตู ค่าบัตรผ่านประตูห้าร้อยรูปีทำเอาฉันแทบจน มันต้องสวยงามแน่ๆค่าเข้าชมถึงได้แพงขนาดนี้ จำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่จ่ายเงินสองร้อยห้าสิบบาทสำหรับค่าเข้าชมคือที่ไหน  Victoria Memorial คือสถานที่รำลึกถึงเหตุการณ์และบุคคลทางประวัติศาสตร์ ตึกใหญ่สวยงามสร้างแบบสมมาตรคือซ้ายขวาเท่ากันเป๊ะแต่ทางเข้าปิดปรับปรุง รอบบริเวณมีสวนกว้างที่กว่าจะเดินรอบก็แทบหอบ ด้านหลังมีพิพิธภัณฑ์เล็กๆ จัดแสดงรูปวาดและอาวุธโบราณ เดินส่องๆพอให้คุ้มค่าเข้าชมแล้วออกมาเดินลัดเลาะกำแพงด้านนอก เดินแทะฝรั่งจิ้มเกลือสิบกว่านาทีก็ถึง St.Paul’s Cathedral โบสถ์คริสต์เก่าแก่ ข้างในสวยสงบมาก ออกมานั่งคุยกับกลุ่มหนุ่มสาวชาวโกลกาต้าหน้าโบสถ์ก่อนจะแยกย้ายกันเพราะความมืดเริ่มมาเยือน อีกสองร้อยรูปีแท็กซี่ก็กลับมาถึงถึงถนนใหญ่ใกล้ที่พัก ตาเริ่มแสบเพราะนอนน้อย ขาเริ่มล้าเพราะเดินเยอะ ตัดสินใจแวะซื้อข้าวผัดผักริมถนนหิ้วไปกินในห้อง ข้าวบาสมาติเมล็ดยาวหุงจนฟู ผัดใส่เครื่องเทศ หัวหอม พริกซอย และผักเขียวๆอีกอย่าง สามสิบรูปีอิ่มอร่อยจนถึงเช้าวันถัดไป

   ที่นอนแบนๆ หมอนกลิ่นตุๆ และกลิ่นเมืองที่ลอยเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดไว้ กล่อมให้ฉันหลับไหลไปในที่สุด

   นามัสเต โกลกาต้า

🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️

Southern India

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️

05-09-2018
Day 1 Chiangrai - Bangkok - Kolkata

   เวสป้าคันเก๋าพาฉันทะลุข้ามเมืองจากฝั่งใต้มาฝั่งเหนือ ฉันขับมันไปช้าๆเพราะไม่ได้เร่งรีบอะไร ใกล้จะถึงสนามบินผ่านทุ่งนาเขียวมองไปสุดสายตามีภูเขาน้อยใหญ่สีเข้มอ่อนเรียงรายกันสลับซับซ้อนเหมือนภาพวาดจากศิลปินเอก สูดลมหายใจลึกๆแล้วแอบถามตัวเองไม่ได้ว่าที่ๆจะไปจะสวยงามเหมือนบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเองมั้ย

   นั่งรอเวลาขึ้นเครื่องพร้อมกับกาแฟเย็นจากแบลคแคนย่อนที่ใช้แต้มสะสมคะแนนแลกมา ช่วงปีท้ายๆฉันค้นพบความสนุกอีกอย่างในชีวิต ทุกบิล ทุกค่าใช้จ่ายเดือนละหลายพันบาท ไม่ว่าจะเป็นค่าโทรศัพท์ ค่าอินเตอร์เน็ต ค่าเติมน้ำมันรถ สามารถเก็บสะสมแต้มได้ และฉันก็มีมันมากพอที่จะแลกเป็นเครื่องดื่ม ขนม เเละสิ่งของอีกหลายอย่างได้ ความสนุกที่หลายๆคนอาจจะพลาดเพราะไม่รู้หรือไม่ได้สนใจ ความสนุกที่ได้จ่ายไปล่วงหน้าแล้ว

   แอบขำตัวเองที่เกือบพลาดเที่ยวบินระหว่างประเทศเพราะจองภายในประเทศผิดวัน ระหว่างประเทศเครื่องออก 01:20 วันที่6 แต่ดันจองภายในประเทศ 16:25 วันที่6เหมือนกัน โชคยังพอมีที่หาตั๋วโปรเจอ 450บาทเชียงราย-สุวรรณภูมิ จึงทิ้งตั๋วเชียงราย-ดอนเมือง 390บาท อย่างไม่อาลัย ค่อยกลับมาเคลมภาษีสนามบิน 100บาทคืน 290บาทถือเป็นค่าความชราที่มาเยือน รถบัสวนจากสนามบินสุวรรณภูมิพาฉันฝ่าสายฝนไปช้าๆ นั่งมองรถติด ฝนตก สลับกับสะสางเรื่องงานในโทรศัพท์ถึงสองชั่วโมงกว่าๆจึงจะถึงสนามบินดอนเมือง ไม่บ่นฮับ รถฟรี ทนได้ ไม่รีบ ถึงสนามบินดอนเมืองรีบตรงดิ่งไปร้านขายยาเพื่อซื้อยาหยอดตา ด้วยความไฮเปอร์เมื่อวานปีนขึ้นไปตัดกิ่งไม้แล้วพลาดโดนยางไม้กระเด็นใส่ตาทำให้เกิดอาการเคืองตา น้ำตาไหล และเปลี่ยนเป็นขี้ตาเกาะเป็นแพบนขนตา เภสัชกรซักถามอาการระเอียดยิบแล้วหยิบยาหยอดตาให้หนึ่งหลอดสนนราคา 200บาท ฉันล้วงไปในกระเป๋าแม้วหยิบเงินให้แอบบ่นในใจ หลอดนี้แถวบ้านไม่ถึงสามสิบ ชั่งเหอะ ฉันอยู่สนามบิน ฉันอยู่เมืองกรุง ฉันไม่อยากป่วย ฉันจะไปเที่ยว!

   เดินชิวๆไปเค้าเตอร์เช็คอินแต่ก็ต่องเดินชิวๆจากมาเพราะยังไม่ถึงเวลา จะเช็คอินออนไลน์ก็ทำไม่ได้เพราะสายการบินต้องดูวีซ่า มองซ้ายมองขวาเห็นมีสตาร์บักส์เปิดใหม่แล้วนึกขึ้นได้ว่าตอนซื้อประกันการเดินทางเขามีคูปองสตาร์บักส์ให้ 200บาท อืมมมม.. ดีงาม จัดครัวซองอัลมอนด์กับน้ำแร่หนึ่งขวดมานั่งหลบมุม หยอดตา เช็คกล้อง เล่นเฟส เล่นไลน์ แป๊บๆก็ถึงเวลาเช็คอิน “ขอที่ริมหน้าต่างนะคะ” หนุ่มพนักงานกราวด์สายการบินโลวคอสเงยหน้ามองฉันเป็นมึนๆ “ต้องจองล่วงหน้าครับ” จองก็เสียเงินเพิ่มดิ แอบคิดในใจ หนุ่มถามคำถามเพิ่มอีกหลายคำถาม ไปทำไม ไปกี่วัน เคยไปมาละยัง ทำไมไปหลายวัน ฉันแค่ตอบไปว่าวีซ่าแพง ไปเป๊บเดียวกลัวไม่คุ้ม ครั้งนี้เครื่องสแกนพาสปอร์ตไม่ให้ความร่วมมือด้วยต้องอาศัยหนุ่มน้อยตม.พาไปลัดคิวชาวต่างชาติคนอื่นสแตมป์พาสปอร์ตให้อีกช่องหนึ่ง หนุ่มสาวตม.ชุดนี้ทำงานกันสดใสร่าเริงมากจนฉันอดชมไม่ได้ สมกับเป็นคนรุ่นใหม่จริงๆ

    มีเวลากว่าสองชั่วโมงจะถึงเวลาขึ้นเครื่อง เดินดูนั่น นี่ แล้วเข้าไปใช้สิทธิ์King Power Lounge ฟรีไวไฟ เครื่องดื่ม อาหาร ขนม เพียบ มีบัตรสมาชิกนี้แล้วสุดคุ้มถึงแม้ว่าจะได้ใช้ปีละไม่กี่ครั้งก็ตาม ความตื่นเต้นเริ่มจะเกิดขึ้นเมื่อฉันเดินมาหน้าประตูผู้โดยสาร แขกอินเดีย ตัวดำๆ เดินกันขวักไขว่ บ้างก็นั่งคุยกันส่งเสียงดังขโมงโฉงเฉง พวกเขาหอบหิ้วสารพัดสัมภาระ มีเป้ มีกระเป๋าลาก มีถุงพลาสติก มีกล่องกระดาษ ก้มมองตัวเองมีกระเป๋าสะพายคาดลำตัวหนึ่งกับเป้ใบเล็กอีกหนึ่ง จะชิวไปไหนป้า?? นั่งสงบเสงี่ยมหน้าขาวจ๋องอยู่ท่ามกลางพวกเขา หูก็แอบฟังภาษาที่ไม่เข้าใจสักคำนอกจากนามัสเต เสียงเรียกขึ้นเครื่องเริ่มจากแถวที่1-5 และ 12-14 หนุ่มตาคมชะโงกมองตั๋วฉัน Go Go เขาบอก ฉันส่ายหัวชี้ไปที่เลข9B. บนตั๋ว หนุ่มตอบกลับมาว่าไปเหอะต่างกันไม่กี่เลขเอง เอากับพี่ดิ พวกเขาเป็นคนตลก ไม่ว่าที่นั่งพวกเขาจะเป็นหมายเลขอะไร เขาก็จะยื่นตั๋วให้พนักงานกราวด์ดู พนักงานก็จะชี้ไปที่ป้าย 1-5 12-14 เป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ คนแล้ว คนเล่า

   ผ่านการเบียดเสียดจนมาถึงที่นั่ง9B ขนาบข้างโดยหนุ่มอินเดียหนวดจิ๋มแล้วฉันก็รู้ตัวว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปรวมถึงอีกสิบสี่วันข้างหน้าฉันต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับพวกเขา สิ่งแรกที่ทำคือล้วงกระเป๋าควักยาดมออกมา ไม่ได้กินป้าหรอก พกมาทั้งแบบน้ำแบบแห้ง เชิญพวกคุณตามสบายจะยกแขน จะสะบัดขา จะตะโกนคุยกันข้ามลำข้ามแถวก็เอาที่สบายใจ อีกไม่กี่วันเมื่อฉันสะสมพลังกลิ่นได้มากพอโดยการกินหัวหอมผัดเนย เครื่องเทศ ฉันก็จะเป็นส่วนหนึ่งของพวกคุณ กลัวซะที่ไหน หนุ่มหนวดจิ๋มเปิดเพลงแขกทำนองเร่าร้อนจากโทรศัพท์มือถือ เขาเร่งเสียงดังจนฉันอดแขวะเขาไม่ได้ว่าเพลงเพราะนะ เขาหันกลับมาถามว่าชอบเหรอพร้อมกับเร่งเสียงดังขึ้นไปอีกแล้วทำหัวดุ๊กดิ๊กตามทำนองเพลง ฉันไม่รู้จะทำยังไงก็เลยดุ๊กดิ๊กหัวไปเขา พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินรีบเดินมาเตือน volume down please

   สองชั่วโมงกว่าๆกับเวลาชั่วโมงครึ่งช้ากว่าประเทศไทยฉันก็มาถึง Nataji Subhas Chandra Bose International Airport หรือที่มีชื่อเล่นน่ารักๆว่า Dum Dum Airport ฟังดูเหมือนเสื้อชั้นในสตรี e-visa ราคาแพงลิบที่จัดการมาล่วงหน้าแล้วทำให้ผ่านตม.ง่ายขึ้น สามช่องที่เปิดให้บริการมีนักท่องเที่ยวคนเดียวคือฉัน แค่สแกนนิ้วมือ แล้วถ่ายรูป ก็เดินตัวปลิวออกมา กระเป๋าไม่ต้องไปรับเพราะไม่ได้โหลด แลกเงิน50ดอลล่าร์เอาไว้เป็นค่ารถกับค่าโรงแรมคืนแรก แอบถามสาวตาคมที่เค้าเตอร์แลกเงินว่าจะนั่งแท็กซี่เข้าเมืองปลอดภัยมั้ย นางทำหน้าประหลาดใจถามกลับว่ามาคนเดียวเหรอ นั่งรอในสนามบินจนถึงตีห้าค่อยออกไปจะดีกว่านะ ฉันไม่ได้รั้น ไม่ได้ประมาท ไม่ได้ทำตัวเก่งกล้าสามารถ แต่หลังจากที่เดินดูบริเวณห้องโถงสนามบินแล้วมันก็ไม่ได้น่านั่งรอนอนรอสักเท่าไหร่ ตัดสินใจเดินไปซื้อตั๋วtaxi prepaidที่มีตำรวจดูแลอยู่ เห็นมีการจดบันทึกทะเบียนรถ ข้อมูลผู้โดยสาร ก็เลยอุ่นใจ สถิติการถูกข่มขืนในอินเดียติดอันดับสูงมากของโลก ฉันรู้ดีข้อนี้

   ตีสองกว่าแท็กซี่คันเล็กสีสันสดใส อินเดี๊ย อินเดีย พาฉันปุเลงข้ามเมืองจากสนามบินมาดาวน์ทาวน์ใช้เวลาค่อนชั่วโมง โดยมีฉันทำหน้าที่อ่านgpsและบอกทาง ในที่สุดรถก็มาหยุดอยู่ตึกแถวกลางเก่ากลางใหม่ที่น่าจะเป็นโรงแรมที่ฉันจองไว้ ถนนเงียบสงบ มีแค่เสียงฝีเท้าของตัวเองกับเสียงเม็ดฝนบางๆ ฉันกดกริ่งหน้าประตู รอสักครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นตัดสินใจผลักประตูไม้เก่าๆปรากฎว่าเปิดได้ เดินไปข้างในเจอบันได ขึ้นบันไดเจอลิฟต์เก่าๆสายระโยงระยาง ตัดสินใจเดินขึ้นบันไดไปอีกแต่เจอประตูเหล็ก ย้อนกลับลงมากดลิฟต์ เสียงเพลงฮินดีแด๊นซ์กระจายดังขึ้นพร้อมกับลุงแก่ๆผอมๆไหลลงมาพร้อมกับลิฟต์ แว้บหนึ่งแอบคิดไปถึงหนังสยองขวัญแต่หักห้ามใจตัวเอง มันไม่มีจริง ไม่มี ไม่มี นามัสเต ทักลุงไปก่อนแล้วบอกขอโทษที่มาดึกแต่ได้แจ้งมาแล้วตอนที่จองโรงแรม ลุงแกทำท่าเมาขี้ตาชวนขึ้นลิฟต์มาชั้นบนที่เป็นเค้าเตอร์เช็คอิน ค้นนั่นนี่ กุกกักไปมาแล้วเงยหน้ามาบอกว่า คุณมาเร็วกว่าที่จองไว้1 คืน อุต๊ะ ความชราไม่เคยปราณีใคร หลงลืม นั่นพลาดนี่พลาด อยากเขกหัวตัวเองสักสามโป๊ก เออเอาไงดีวุ้ย ดึกก็ดึก มืดก็มืด รถราก็ไม่มี ขอนอนคืนนี้ได้ปะลุง ลุงแกพลิกสมุดจดงานแกไปมาหลายนาทีแล้วบอกว่า คิดเพิ่ม600รูปีสำหรับคืนนี้ แถมอาหารเช้าให้ทั้งสองวัน

   ดีจังเลยจ้ะนายจ๋า มีที่ซุกหัวนอน ถึงแม้ว่าที่นอนกับหมอนจะมีกลิ่นตุๆแต่เอาผ้าพันคอมาปูทับก็พอนอนได้อยู่ ตื่นเช้ามามีขนมปังปิ้ง ไข่ต้ม กับกาแฟถ้วยจิ๋วให้ นามัสเตจี๋ โกลกาต้า 🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼

Not all those who wander are lost

        World.... I thought I had seen it all, but I haven't.....

        Hong Kong June 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Golden Land April - May 2018

         If you don't live for something you will die for nothing

         Every real story is a never ending story.