Southern India

🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️

13-09-2018

Day 9  Pondicherry - Chennai

       สองข้างทางข้างวัดแขกใกล้ที่พักวันนี้เต็มไปด้วยพ่อค้าแม่ค้าที่นำเอารูปปั้นพระพิฆเนศมาวางขาย รูปปั้นทำด้วยดินเหนียวบ้างก็ปล่อยให้เป็นสีธรรมชาติบ้างก็ระบายสีสารพัดสี ตั้งแต่สีเหมือนจริงจนถึงสีล้วน แดง เขียว เหลือง น้ำเงิน ชมพู เรียกได้ว่ามีสารพัดสีจริงๆ นอกจากรูปปั้นแล้วยังมีของไหว้อื่นๆอีกมากมาย อ้อย มะพร้าว หญ้า กล้วย ดอกไม้ และ นม ตอนแรกฉันไม่เข้าใจที่เห็นคนนั่งขายนมเป็นถุงๆเหมือนกับนมที่ขายตามโรงเรียนสมัยก่อน ยังคิดอยู่ในใจว่าอยากจะลองชิมแต่คงต้องเอาไปต้มก่อนเพราะไม่ไว้ใจเรื่องความสะอาด แต่พอเข้าไปในวัดแขกจึงเห็นว่าเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องบูชาพระพิฆเนศ 

    สิบเอ็ดโมงเช้าเช็คเอาท์ออกจากที่พักแล้วนั่งเอาโต้มาสถานีขนส่ง หลังจากที่เสาะหาข้อมูลแล้วพบว่าค่าแท็กซี่จากพอนดี้ไปสนามบินเจนไนราคาสูงถึงสามพันกว่ารูปี ก็เลยตัดสินใจนั่งรถบัสราคาหนึ่งร้อยแปดสิบรูปีกลับมานอนที่เจนไนหนึ่งคืนก่อนที่จะเดินทางต่อวันถัดไป รถบัสธรรมดาๆที่ไม่มีแม้กระทั่งพัดลมแต่ก็ไม่ได้ร้อนโหดอะไรเพราะเปิดหน้าต่างมาตลอดทางสี่ชั่วโมง  สื่อสารกับพนักงานเดินตั๋วจนมั่นใจว่ารถคันนี้จะใช้เส้นทาง ECR หรือ East Coast Road ซึ่งจะเป็นเส้นทางที่สวยกว่าเส้นทางอื่นเพราะถนนตัดเลาะเรียบชายฝั่งของอ่าวเบงกอล 

    สภาพรถไม่ได้เลวร้ายอะไร มีเบาะนุ่ม รถใหม่ และจอดพักแค่หนึ่งครั้ง รู้มาว่าราคาค่าโดยสารมีตั้งแต่ สี่สิบรูปีจนถึงหกร้อยรูปีแล้วแต่สภาพลักษณะของรถ  วิวนอกหน้าต่างทำให้เวลาสี่ชั่วโมงผ่านไปรวดเร็ว ต้นตาล ต้นมะพร้าว ชายหาด ทะเลสีเข้ม รถจอดพักครึ่งทางรีบลงไปซื้อน้ำเพราะขวดที่ตามมาถูกคนนนั่งข้างหลังขอดื่ม(อีกแล้ว)ตั้งแต่เมื่อรถออกจากสถานีได้ไม่กี่นาที ยกขวดเก่าให้เขาแล้วรีบกัดการเปิดขวดใหม่ดื่มรวดเดียวครึ่งลิตรเผื่อมีคนขออีกจะได้ไม่หิวน้ำ คนอินเดียมีนิสัยแปลกๆหลายอย่าง นอกจากเรื่องขอกินน้ำและเรื่องชวนให้เลี้ยงข้าวแล้วก็ยังมีเรื่องการขอทาน ตอนที่นั่งรอรถอยู่ที่สถานีขนส่งผู้หญิงคนที่นั่งข้างๆยกมือมาส่งสัญญาณขอเงินและทำท่าว่าจะเอาไปซื้อข้าวกิน ฉันสังเกตเห็นว่าเขาแต่งตัวดี ใส่ส่าหรีสีสวย มีรองเท้าใส่ หิ้วกระเป๋าใบโต ใส่เครื่องประดับแวววาว ไม่ได้มันลักษณะเป็นขอทานโดยอาชีพแต่น่าจะเป็นคนเดินทางเหมือนกับฉัน หรือว่าการขอคือส่วนหนึ่งของวัฒนธรรม

     รถจอดให้ฉันลงก่อนที่จะเข้าเมืองเจนไน ฉันบอกเขาไว้ว่าขอลงก่อนเพราะที่พักอยู่นอกเมืองใกล้กับสนามบินจะได้ง่ายสำหรับการเดินทางวันพรุ่งนี้เพราะเมืองเจนไนรถติดอย่างมหาโหด แอบดีใจที่สื่อสารกับคนรถรู้เรื่องแต่ก็ลุ้นอยู่ตลอดทางเหมือนกัน จุดที่ลงจากรถเป็นปั๊มน้ำมันเล็กๆห่างจากที่พักสิบกิโลเมตรแต่คนขับเอาโต้เรียกค่าโดยสารสูงถึงสี่ร้อยรูปีพร้อมกับพูดจาไม่ค่อยรื่นหู ฉันตัดสินใจเดินจากจุดนั้นไปหาป้ายรถเมล์ห่างออกไปอีกสิบนาทีเดิน นั่งกดดูGoogle Map เห็นว่ามีหลายคันที่จะผ่านป้ายนี้สามารถพาฉันไปใกล้ที่พักได้ แต่รอเกือบยี่สิบนาทีรถก็ไม่มาสักที แดดช่วงบ่ายร้อนจัด เหงื่อเริ่มทะลุแผ่นหลัง รู้สึกหิว เหนื่อย และง่วงนอนเพราะเมื่อคืนก็นอนไม่หลับอีกแล้ว เอาโต้สีเหลืองใสขับผ่านหน้าฉันเลยเรียกมาเจรจาตกลงค่าโดยสารได้ที่สองร้อยห้าสิบรูปี นั่งเอาโต้รับลม กางแขน กางขา ให้ลมพัดจักกะแร้จนเหงื่อแห้ง

     ที่พักตามคำแนะนำของเจ้าของที่พักคืนก่อนแปลกประหลาดมากเพราะอยู่ในระแวกที่น่าจะเรียกว่าเป็นสลัมที่ได้รับการพัฒนามาบ้างแล้ว แต่ห้องสะอาด พนักงานสุภาพและดูแลลูกค้าดีมาก ถ้าอยู่แต่ในห้องจะไม่รู้สึกอะไรแต่ถ้าออกไปพ้นบริเวณที่พักจะเป็นชุมชนแออัด ไม่มีร้านอาหาร ไม่มีร้านกาแฟ มีแต่ร้านขายของชำเล็กๆ ฉันไม่ได้ตกใจอะไรเพราะคนที่แนะนำก็บอกรูปลักษณ์ของที่พักไว้แล้ว ข้าวผัดใส่ผักที่สั่งผ่านพนักงานถูกนำมาส่งโดยรถมอเตอร์ไซค์จากร้านในเมืองถัดไป กลืนข้าวผัดแห้งๆแล้วตามด้วยน้ำเปล่าจนข้าวหมดน้ำหมดก่อนจะเผลอนอนหลับไป

     ตกใจตื่นขึ้นมาตอนหัวค่ำเพราะเสียงประทัดชุดใหญ่ คีบรองเท้าแตะเดินออกจากห้องมาส่องดูหน้าประตูใหญ่เห็นผู้คนเดินกันไปมาคึกคัก เจอเจ้าของที่พักก็เลยสอบถามได้ความว่าวันนี้เป็นวันสำคัญของศาสนาฮินดูแต่เขาไม่ได้บอกว่าเป็นวันอะไร กลับมาที่ห้องคว้ากระเป๋าล้อคกุญแจห้องแล้วออกเดินตามมหาชนไป ประทัดยักษ์หลายสิบลูกถูกจุดตรงหัวมุมถนน ข้างหน้ามีไฟสีรูปพระพิฆเนศ ห่างออกไปมีวัวเที่ยมเกวียนมีพราหมณ์นั่งอยู่บนเกวียน  โครตพลุหลายๆสิบลูกถูกจุดขึ้น ท้องฟ้าสว่างไสวไปหมด มันเป็นการจุดพลุที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ฉันได้เห็นในระยะเวลาหลายปี และมันเกิดขึ้นในที่เล็กๆแห่งนี้ ยืนดูพลุแต่ก็กลัวประทัดเพราะเขาจะจุดสลับกัน แอบเห็นทั้งเด็กและผู้ใหญ่หลายคนขำเมื่อฉันยกมือขึ้นปิดหู  ศาสนชนยื่นชุดบูชาให้พราหมณ์ กล้วย อ้อย หญ้า มะพร้าว และดอกไม้ มะพร้าวถูกมีดคมกริบของพราหมณ์ผ่าออกเป็นสองซีก เทน้ำมะพร้าวทิ้งแล้วเอาที่เหลือไปทำพิธีแล้วส่งคืนให้เจ้าของซึ่งก็คงนำไปบูชาต่อไป? 

    พิธีกรรมเสร็จสิ้นแล้ว ฉันเดินกลับมาที่พัก แอบสงสัยว่าเป็นวันอะไรกันแน่ก็เลยมาเปิดอ่านดูจากอินเตอร์เน็ต สิบสาม กันยายน วันที่พระพิฆเนศปรากฎขึ้นครั้งแรกหรือที่ชาวฮินดูเรียกวันนี้ว่า Kanesh chaturthi  วันเกิดของพระพิฆเนศนั่นเอง

   นามัสเต เจนไน

🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼

   

    

   

Southern India

🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️

12-09-2018
Day 8 Pondicherry

   Pondicherry หรือ Puducherry หรือที่เรียกกันสั้นๆว่า Pondy เป็นอดีตอาณานิคมของฝรั่งเศสหลังจากที่เคยเป็นอาณานิคมของอังกฤษมาก่อน ภาษาหลักของที่นี่คือภาษาทมิฬและภาษาฝรั่งเศส บางส่วนของเมืองยังคงมีร่องรอยของความเป็นฝรั่งเศสให้เห็นอย่างชัดเจน มีตึกสไตล์ฝรั่งเศส มีโบสถ์สวยๆทั้งสไตล์ฝรั่งเศสและสไตล์อังกฤษ พอนดี้เป็นเมืองเล็กๆแห่งการพักผ่อน ชีวิตที่นี่ช้ากว่าโกลกาต้าและเจนไนมากมาย มีคาเฟ่ตกแต่งเก๋ไก๋สไตล์ฝรั่งเศสอยู่หลายที่

     กว่าครึ่งวันฉันสนุกกับการไล่ล่าหาไอเดียใหม่ๆเพื่อที่จะเอาไว้ใช้ในการทำงานในวันข้างหน้า เข้าคาเฟ่นี้ออกคาเฟ่โน้นสั่งโน่นนิดนี่หน่อยเพื่อที่จะได้ซึมซับบรรยากาศของแต่ละที่  คนขายไอเดียบางทีก็น่าขัน ใบสะระแหน่สองสามใบลอยอยู่ในน้ำหนึ่งแก้วกับน้ำแข็งอีกสามก้อนสามารถแปลเป็นเงินได้หกสิบบาท ตะไคร้หนึ่งหัวทุบพอให้กลิ่นออกแช่ลงไปในน้ำร้อนแล้วเสริฟในถ้วยสวยๆแปลเป็นเงินได้เก้าสิบบาท ผักสลัดหลากชนิดคลุกเคล้ากับน้ำมันมะพร้าวแล้วโรยด้วยเมล็ดงาใส่ในจานดินเผาแปลเป็นเงินได้หนึ่งร้อยเจ็ดสิบบาท จักรยานโบราณ ถาดสังกะสี เชือกถัก สารพัดอย่างที่คนบางกลุ่มสามารถทำให้มีค่าขึ้นมาได้อย่างมหาศาล  วันนี้ฉันเสียเงินไปไม่น้อยเลยทีเดียวสำหรับค่าความคิดสร้างสรรค์

     นั่งอ้อยอิ่งกับกาแฟและครัวซองในร้านเบเกอรี่ฝรั่งเศสชื่อดังของเมืองนานโขจนนึกขึ้นได้ว่าเงินในกระเป๋าร่อยหรอเต็มแก่แล้วเพราะถูกใช้จ่ายเป็นค่าที่พักทั้งสองคืน รีบเดินออกไปหาตู้เอทีเอ็มแต่ต้องผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะแต่ละตู้ไม่ยอมรับบัตรที่ใช้อยู่ เหงื่อเริ่มตก คิดไปสารพัดว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยกับเมื่อยี่สิบปีก่อนกระมัง มาถึงธนาคารสุดท้ายตัดสินใจเปลี่ยนบัตรเป็นบัตรเอทีเอ็มวีซ่าเพราะบัตรก่อนๆเป็นบัตรมาสเตอร์การ์ด ได้ผลทันตาเห็นธนบัตรรูปท่านมหาตมะ คานธี ไหลออกมาจากช่องรับเงิน ค่าธรรมเนียมสองร้อยรูปีพอรับได้ เปิดโทรศัพท์เช็คดูยอดเงินในบัญชีก็ถูกหักออกถูกต้องตามจำนวน แอบดีใจที่การเดินทางสมัยนี้ง่ายขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะ บัตรเอทีเอ็มเดบิตธรรมดาๆจากธนาคารไทย เอามากดเงินที่นี่ใช้ได้สบายๆแค่เสียต่าธรรมเนียมนิดหน่อย จำได้ว่าครั้งที่มาอินเดียใต้ยี่สิบปีที่แล้วต้องซื้อเช็คเดินทางเอามาขึ้นเป็นเงินที่นี่

      สบายใจแล้วก็ออกเดินไปตามแผนที่วางไว้ วัดพระพิฆเนศชื่อดังที่มีช้างตัวเป็นๆมาคอยตบหัวให้พร ฉันโดนตบไปหนึ่งทีแล้วขนลุกซู่ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น โบสถ์อังกฤษ และจุดสำคัญมากสำหรับฉันอีกจุดหนึ่งคือตลาด Goubert ตลาดใหญ่ของเมืองพอนดี้ ชอบตลาดนี้มากเพราะไม่แออัดเหมือนตลาดเมืองอื่นๆ สินค้าก็น่าสนใจมีทั้งผักผลไม้และดอกไม้สายๆ ผู้คนก็เป็นมิตรทำให้มีโอกาสได้ใช้กล้องจริงๆถ่ายรูป ที่จริงคนอินเดียใต้เขาก็น่ารักและเป็นมิตรดีแต่มักจะวางหน้าเฉยๆกันจนดูเหมือนดุ เดินลัดเลาะไปทุกซอกทุกมุมของตลาดพยายามจดจำสิ่งที่พบเห็นไว้ให้มากที่สุด แอบคิดเล่นๆว่าถ้าจะทำอาหารไทยในอินเดียจะหาวัตถุดิบได้ครบมั้ย เท่าที่เห็นเอามาทำอะไรได้บ้าง  เดินจนเหงื่อชุ่มหลังหน้ามันแพล่บก็ตัดสินใจกลับไปพักผ่อน แดดช่วงเที่ยงถึงบ่ายสามร้อนจัดฉันมักใช้เวลานี้พักผ่อนแล้วค่อยออกมาอีกทีหลังบ่ายสามโมงตอนแดดอ่อนแรง

  แวะซื้อฝรั่งมานั่งแทะในห้องต่อด้วยการซักผ้า ตอนแรกกะจะซักแค่ชุดชั้นในเพราะไม่มีตัวที่สะอาดเหลืออยู่แล้วแต่ซักไปซักมาเกิดความสนุกก็เลยซักกางเกงขายาวที่ใส่มาแล้วห้าวันกับเสื้อยืดอีกสามสี่ตัวที่ผ่านการใส่มาแล้วหลายรอบเหมือนกัน น้ำร้อนๆจากก๊อกถูกเปิดใส่ถังพลาสติกที่จะมีประจำในห้องพักในอินเดีย ผงซักฟอกซองละสิบรูปีถูกเทใส่ลงไปแล้วตีให้ขึ้นฟองก่อนจะโยนเสื้อผ้าลงไปแช่สักสิบนาที ขยี้สองสามทีแล้วล้างเอาฟองออกบิดผ้าให้แห้ง โหหหห ซักผ้าด้วยมือก็สนุกดีนะ นุ่งกางเกงเอวยืดแต่ดึงขึ้นมาทำเป็นเกาะอก เดินถือถังพลาสติกใส่ผ้าที่ซักแล้วขึ้นไปตากบนดาดฟ้า ที่พักออกแบบมาดีเพราะชั้นดาดฟ้ามีศาลาเล็กๆไว้ให้ผู้ที่มาพักขึ้นมานั่งตากลม แถมมีเชือกขึงไว้ทำเป็นราวตากผ้า.... มั้ง? คิดในใจว่าถ้าไม่ซักผ้าวันนี้จะมีโอกาสได้ซักที่อื่นมั้ยนะ ลมแรงตีผ้าแต่มีที่หนีบๆไว้ ตอนแรกกะว่าจะนั่งเฝ้าจนแห้งแต่คืดว่าเสียเวลาก็เลยตากทิ้งไว้แล้วกลับลงมาที่ห้อง

   เดินสำรวจเมืองรอบบ่ายจุดมุ่งหมายอยู่ที่Botanic Garden ไม่ได้อยากเห็นสวนแต่อยากเห็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์อีกที่หนึ่งของเรื่อง Life of Pi เมื่อวานเห็นมาแล้วหนึ่งที่แถวชายหาดPromanade ตอนเช้าเห็นอีกที่คือที่ตลาด หนังเรื่องนี้ท้าทายความคิดและจินตนาการของฉันมากเพราะต้องดูซ้ำถึงสี่รอบกว่าจะเข้าใจแก่นแท้ มันไม่ใช่แค่ฉากสวยๆ เรื่องราวที่ตื่นเต้นของPi แต่มันแฝงไปด้วยปรัชญา จินตนาการ มายา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี และความวิตกจริตของมนุษย์  หัวใจฉันเต้นแรงเมื่อเดินเกือบจะถึงทางเข้า ผ่านทางโค้งนี้แล้วก็จะเป็นประตูสวนที่ในเรื่องใช้เป็นประตูสวนสัตว์ของครอบครัวPi  แล้วประตูสีเหลืองก็ปรากฎอยู่ตรงหน้าฉัน เหมือนกับที่เคยเห็นในหนัง ยิ้มให้ตัวเองพร้อมกับพึมพำว่ามาถึงจนได้ ถ่ายรูปประตูสองสามภาพแล้วซื้อตั๋วราคาห้าสิบรูปีเข้าไปดูข้างในปรากฎว่าไม่ได้มีอะไรมากเพราะมันไม่ได้เป็นสวนสัตว์เหมือนในหนัง นั่งรถไฟเด็กเล่นชมสวนห้านาทีแล้วเดินกลับออกไป หนุ่มอินเดียตาคมเดินตามมาถามว่าเหงามั้ย ชวนฉันไปกินข้าวเป็นเพื่อนก็ได้นะ ตอบปฏิเสธไปเบาๆพร้อมกับคำขอบคุณ

   ระหว่างทางเดินกลับฟ้ามืดแล้วแสงไฟเริ่มเข้ามาแทนที่ เห็นหนุ่มสาวนั่งกินไอศกรีมโคนริมทางก็เลยนั่งกินบ้าง ช่วงกลางวันไม่กล้ากินเพราะเห็นว่าฝุ่นเยอะแต่ตอนนี้มืดก็เลยมโนว่าไม่มีฝุ่น แวะซื้อโฟมล้างหน้ายี่ห้อHimalayaของดีอินเดียเพราะหน้าเริ่มมีเม็ดสิวเห่อจากฝุ่นและควัน ไม่ลืมซื้อปลาหมึกหั่นเป็นวงๆชุบแป้งทอดใส่สีแดงเข้มห่อด้วยใบไม้แห้งและกระดาษหนังสือพิมพ์เอาไว้เป็นอาหารค่ำ  เดินฮัมเพลงที่คิดว่าน่าจะเป็นเพลงฮินดูมาตามทางจนถึงที่พัก  การเดินทางยิ่งนานวันยิ่งง่ายขึ้นและมีความสุขมากขึ้น

  นามัสเต พอนดี้

🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼

Southern India

🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️

10-09-2018
Day 6 Chennai

    Chennai หรือชื่อเดิมว่า Madras เป็นเมืองหลวงของรัฐทมิฬนาฑู ตั้งอยู่ริมฝั่งโคโรมัลเดลของอ่าวเบงกอล ฉันเคยมาที่เจนไนครั้งหนึ่งแล้วเมื่อประมาณยี่สิบปีที่แล้ว ในยุคสมัยที่ริออกเดินทางครั้งแรกๆ ใส่กางเกงขาสั้น รองเท้าบู้ท หัวฟูๆเป้สี่สิบลิตรแบกไว้บนหลังเป้ใบเล็กพาดไว้ข้างหน้า แต่ไม่เคยแบกนานเพราะพักโรงแรมดี มีพนักงานช่วยยก การเดินทางก็สะดวกสบายเพราะเป็นการเดินทางแบบกลุ่มทัวร์ วันนี้ผมไม่ค่อยจะมีให้ฟูแล้วเพราะผลข้างเคียงของยา กางเกงขาสั้นเลิกใส่ไปนานแล้ว รองเท้าบู้ทก็คงไม่ไหว ร้อน  ห้องพักดาวน์เกรดลงมาฮวบฮาบเหลือคืนละหนึ่งร้อยหกสิบบาท

   กลิ่นของเจนไนยังเหมือนเดิม กลิ่นฝุ่น กลิ่นฉี่ กลิ่นขี้วัว แต่เมื่อหลุดลอดเข้าไปในวัดฮินดูใหญ่ใจกลางเมืองกลับพบความเงียบสงบ เยือกเย็น และหอมตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นธูป กำยาน และน่ำมันตะเกียง ฉันใช้เวลาช่วงเช้าเดินลัดเลาะไปตามซอกนั้นนี้ของเมือง พ่อแม่ผู้ปกครองจูงลูกหลานตัวเล็กๆที่อาบน้ำปะแป้งตัวหอมฟุ้งมาส่งหน้าโรงเรียน เด็กผู้หญิงถักเปียยาวเฟื้อยพร้อมกับคล้องพวงดอกมะลิตามแนวผม ทุกคนสะพายเป้ใบใหญ่เกือบจะเท่าตัวดูน่าขัน เด็กหลายคนที่อยู่บนตึกเรียนแล้วโบกมือมาทักทายฉัน ตาสีน้ำตาลโตของพวกเขาไม่เคยหลบสายตากัน เรียกว่าจ้องกันจริงกันจังให้ทะลุถึงใจไปเลย  เดินผ่านร้านรวงบ้านเรือนไปเท้าก็คอยหลบหลีกขี้วัวไป วันนี้ใส่รองเท้าแตะออกมาเพราะรู้ว่าถ้าไปวัดฮินดูต้องถอดไว้ข้างนอก ถ้าเหยียบขี้วัวก็คงเลอะเต็มตีนจริงๆ เห็นร้านรวงบางที่เขาจะมีวัวเป็นของตัวเอง วัวที่ผูกเชือกเอาไว้ไม่ให้ไปไกลเกินกว่าหน้าบ้าน มีอาหาร มีน้ำ ไว้ให้ ฉันพยายามเดินเลี่ยงวัวเทพเจ้าเหล่านั้นเพราะใส่เสื้อสีแปร๊ด กลัวว่าเทพเจ้าจะกลายร่างเป็นโตโร่

   เดินไกลทะลุออกมาถึงถนนฝั่งตรงข้ามกับชายหาดชื่อดังของเจนไน Marina Beach  แต่พอมองออกไปทางชายหาดเห็นเปลวแดดเต้นยิบๆ ตัดสินใจเดินหันหลังกลับเพราะคิดว่าร้อนเกินไปแล้วค่อยกลับมาใหม่ช่วงเย็น เดินกลับไปที่พักด้วยความยากลำบากเพราะแดดร้อนมาก ระยะทางไม่กี่กิโลเมตรแต่รู้สึกว่าไกลเหลือเกิน แวะเติมพลังด้วยน้ำสับปะรดไม่อุ่นไม่เย็นตามสไตล์อินเดียตบท้ายด้วยไจอีกร้านหนึ่งแล้วเดินขาลากขึ้นห้องพัก อาบน้ำพักผ่อนตอนเที่ยงวันพอดิบพอดี

   บ่ายสองกว่าๆท้องใส้เริ่มประท้วงเพราะตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรจริงจังนอกจากบิสกิตสี่ห้าอัน เดินกลับไปร้านมังสวิรัติเจ้าเดิมเมื่อคืนนี้ ข้าวผัด พาเนียเต้าหู้ เดาๆสั่งไปสองอย่าง งานใบตองก็มา งานแขกแอบขำป้าก็มา สายตาวิบวับกับเสียงหัวเราะคิกคักดังมาเป็นระยะๆจากมุมนั้นมุมนี้ พอฉันเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาก็ทำหน้าเขินๆ ฉีกยิ้มโชว์ฟันจอบกลับไปเขาส่ายหัวดุ๊กดิ๊กกลับมา เรื่องของการส่ายหัวถึงแม้วันนี้จะเป็นวันที่6แล้วแต่ฉันก็ยังไม่เคยชิน ส่ายหัวคือใช่ คือบวก คือโพสิทิฟ พวกเขาคงงงกับฉันเหมือนกันเพราะถ้าฉันส่ายหัวคือไม่ คือไม่เอา คือเนกาทีฟ การส่ายหัวก็ต้องมีเทคนิค ไม่ใช่ส่ายแแบบหันใบหน้าไปมาแต่เป็นการพับคอซ้ายไปขวาหรือขวาไปซ้าย ฝึกทำจนเมื่อยคอแต่พอถึงเวลาปฏิบัติก็ลืมทุกที

     กินข้าวเสร็จกระโดดขึ้นรถเมล์ไปสถานีรถไฟ มาถึงวันนี้การเดินทางโดยรถเมล์มันไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปแล้ว ง่ายๆดูในGoogle Map ใส่ต้นทาง ใส่ปลายทาง เลขอะไรขึ้นมาก็ตามนั้น ระบบการเดินทางโดยรถโดยสารประจำทางอินเดียเป๊ะเวอร์ จะมีปัญหาบ้างที่ต้องกระดกลิ้นรัวๆ รัวๆเยอะๆบอกชื่อป้ายที่จะลงให้กระเป๋ารถ เขาจะได้เก็บเงินถูก ที่สถานีรถไฟพยายามจะสอบถามเรื่องตั๋วรถไปเมืองต่อไปสำหรับพรุ่งนี้ เจ้าหน้าที่ให้คำตอบว่าพรุ่งนี้มาซื้อแล้วขึ้นรถเลยไม่ต้องจอง ฉันไม่ค่อยแน่ใจกับคำตอบเท่าไหร่เพราะเห็นจำนวนคนที่สถานีแล้วต่องบอกว่ามหาศาล แต่พรุ่งนี้คงรู้กัน โหนรถเมล์กลับที่พักพร้อมกับผู้โดยสารอีกล้านแปด ค่าโดยสารเที่ยวละเจ็ดรูปี

     แดดร่มลมตกคว้ากล้องใส่กระเป๋า เดินสวยๆออกไปเรียกเอาโต้หน้าที่พัก ไม่เดินจ้ะ เมื่อยขามากกก หนุ่มรีเซฟชั่นกระซิบบอกว่าค่าโดยสารไปMarina Beach ไม่เกินห้าสิบรูปีนะมาดาม สอบถามราคาคนขับบอกว่าสี่สิบรูปี โหหหห นายมาเพื่อที่จะกอบกู้ชื่อเสียงจากเพื่อนร่วมอาชีพคืนก่อนจริงๆ  ไม่กี่นาทีก็มายืนอยู่ตรงหน้าหาดอีกครั้งแต่ตอนนี้ไม่ร้อนจัดแล้ว แดดอ่อนๆของเวลาห้าโมงเย็นกระทบทรายอุ่น เดินไปบนหาดก็พยายามหลบเศษขยะสารพัด ชนิดที่ว่าถ้านักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมมาเห็นคงนอนชักอยู่ตรงนี้ คนอินเดียส่วนมากมีจิตอิสระ การใช้ชีวิตของพวกเขาค่อนข้างอิสระ อยากกินก็กิน อยากนอนก็นอน อยากทิ้งอะไรก็ทิ้ง เอาที่สบายใจละกันประมาณนั้น ทะเลใสพอประมาณ คลื่นแรงสวย เหมาะกับการกระโดดเล่นโต้คลื่นแต่คงไม่เหมาะกับการว่ายนักเพราะน่าจะอันตราย ฉันนั่งลงริมหาดกับผู้คนอีกหลายร้อยคน เด็กวัยรุ่นผู้ชายหลายคนกระโดดเล่นกับคลื่น พวกเขายิ้มหัวเราะสนุกสนาน ฟันขาวๆตัดกับผิวสีเข้มยามที่พวกเขาตะโกนโหวกเหวกใส่กัน ผู้หญิงไม่กี่คนลงไปเล่นในที่ตื้นๆพร้อมทั้งชุดที่สวมใส่ บิกินี ชุดว่ายน้ำ ไม่ใช่สิ่งจะเป็นของคนที่นี่ ผู้ชายอาจจะใส่กางเกงขาสั้นหรือใส่แต่กางเกงในก็ได้ ผู้หญิงลงไปทั้งชุดที่ใส่มาเลย

   พระอาทิตย์เริ่มลดแสงลงทีละน้อย หมาสีน้ำตาลเดินมาจากไหนไม่รู้มานอนแผละอยู่ใกล้ๆ บ๊อบ ฉันเรียก มันทำท่ารู้ความผงกหัวขึ้นมองเห็นตาสีน้ำตาลใสแจ๋ว  ฉัน หมาแปลกหน้า ริมหาดอ่าวเบงกอล

   นามัสเต เจนไน

🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼

Southern India

🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️

09-092018
Day 5 Kolkata - Chennai

   การเดินทางเริ่มขึ้นอีกครั้งตอนสิบเอ็ดโมงเช้า เสื้อผ้าข้าวของถูกบรรจุไว้อย่างรัดกุม ของหนักสุดอยู่ข้างล่างตามหลักทฤษฎีการใช้เป้ เดินออกมาป้ายรถเมล์เพราะยังอยากแก้มือเมื่อวาน ระหว่างทางแวะจิบไจจากร้านเดิมเมื่อวานมีแตกต่างคือวันนี้ไม่ต้องสั่งเพราะเห็นหน้าก็เป็นที่รู้กัน มาถึงป้ายรถเมล์ยังไม่ทันตั้งตัวปรากฎว่ารถสายที่ต้องการมาพอดี โชคดีชะมัด รถเมล์เก่าๆเปิดหน้าต่างทุกบาน เวลารถวิ่งรถเบรคมีเสียงเอี๊ยดอ๊าด ค่าโดยสารจนถึงป้ายใกล้สนามบินระยะทางยี่สิบกิโลเมตรราคาสิบแปดรูปีกับเวลาเกือบสองชั่วโมง  รถแล่นไปช้าๆจอดทุกๆป้ายและแต่ละป้ายก็ใกล้กันมากกกก ฉันนั่งไปขำไปไม่ได้ซีเรียสอะไรเพราะเที่ยวบินที่จองไว้คือบ่ายสีโมงครึ่ง นั่งมองนั่นมองนี่เพลินไปเกือบครึ่งชั่วโมงจึงสังเกตเห็นว่าตัวเองนั่งผิดฟากเพราะฟากตรงข้ามมีแต่ผู้หญิงแต่ฟากนี้มีแต่ผู้ชาย ทำหน้าเขินๆขยับไปนั่งฝั่งผู้หญิง เสียงเพลงฮินดีหวานเจื้อยแจ้วดังมาจากข้างหลัง หันไปเจอเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆร้องเพลงคลอไปกับเสียงจากวิทยุอันเล็กที่ถืออยู่ แอบยิ้มตามพร้อมกับคิดว่าน่ารักจังร้องเพลงอารมณ์ดีบนรถเมล์แต่มารู้ทีหลังเมื่อเด็กเดินผ่านว่าเด็กเป็นขอทานมาร้องเพลงหาเงินกับแม่ เงินเหรียญกำใหญ่ถูกฉันกวาดออกจากก้นกระเป๋าสะพายใส่ลงไปในมือเล็กๆของเธอ เธอทำตาโตยิ้มดีใจแล้วจูงมือแม่ลงรถไป

   รถเมล์จอดป้ายที่ใกล้สนามบินที่สุดแต่ยังเป็นระยะทางกว่ากิโลเมตร ฉันไม่ได้หวั่นกับการเดินเพราะเตรียมพร้อมร่างกายมาแล้วแต่ตอนที่ซ้อมเดินที่บ้านไม่ได้ซ้อมกับอุณหภูมิเกือบสี่สิบองศาพร้อมกับเป้บนบ่า ก้าวเท้ายาวๆพยายามรักษาความเร็วให้สม่ำเสมอ คอยหลบรถราที่มาทั้งซ้ายขวาหน้าหลัง เดินจนเข้ามาถึงเขตสนามบินเจอพนักงานรักษาความปลอดภัยหลบร้อนอยู่ใต้ต้นไม้ เขาชี้ให้ฉันเข้าไปเดินในอุโมงค์ทางไปลานจอดรถ เดินไปสุดอุโมงค์ทะลุออกลานจอดรถแล้วข้ามถนนก็เจออาคารผู้โดยสารภายในประเทศ เดินผิดทางถูกทางอยู่พักใหญ่ก็พาตัวเองมาถึงจุดตรวจสัมภาระข้ามขั้นตอนการเช็คอินไปเพราะจัดการมาจากบ้านพร้อมทั้งปริ้นท์บอร์ดดิ้งพาสต์มาเรียบร้อยแล้ว ระหว่างที่รอคิวก็ปลดเป้ออกจากหลังคลายความเมื่อยล้าแต่ต้องรีบใส่กลับไว้ที่เดิมเพราะเสื้ออินเดียแขนยาวตัวยาวสีชมพูเข้มตัวใหม่ที่ใส่อยู่เปียกเหงื่อโชกไปทั้งหลัง ผ่านจุดตรวจสัมภาระมาได้รีบไปหลบมุมเอาหลังไปผึ่งแอร์จนเสื้อแห้ง คงได้ผอมแน่คราวนี้ เหงื่อออกเยอะ โหะ โหะ

   1,668กม. จากโกลกาต้าถึงเจนไน ตอนแรกที่วางแผนเส้นทางนี้กะว่าจะนั่งรถไฟแต่เสียดายเวลาหนึ่งวันกับหนึ่งคืนและราคาตั๋วเครื่องบินก็ไม่ได้โหดร้ายอะไร ไม่ถึงสองชั่วโมงIndiGoก็พาฉันมาถึงเมืองเจนไน แผนนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินต่อด้วยรถเมล์จากสนามบินเข้าเมืองเป็นต้องพับไปเพราะกว่าจะออกจากตัวอาคารขาเข้าข้างนอกก็มืดมิดหมดแล้ว ความมืดที่อินเดียเป็นภัยที่ผู้หญิงที่เดินทางตามลำพังต้องระวัง ผิดหวังซำ้สองที่Olaแท็กซี่ราคาสามร้อยเจ็ดสิบรูปีไม่เรียกแท็กซี่ให้เพราะฉันไม่มีหมายเลขโทรศัพท์อินเดีย ผิดหวังซ้ำสามค่าแท็กซี่Prepaidที่สนามบินอยู่ที่ห้าร้อยรูปี แทบหมดหวังแต่พอดีพี่คนขับตุ๊กๆช่วยเติมความหวังให้ ป้ะจะไปส่งสี่ร้อยห้าสิบรูปี เออ เอาก็เอาวะขี้เกียจเดินกลับไปหาแท็กซี่Prepaid บอกที่หมายไปแล้วพี่แกสั่นหัวดุ๊กดิ๊ก อีนี่ฉานไม่รู้จัก ฉานถามเพื่อนแป๊บนะ ถามกันไปถามกันมาสี่ห้าคนสั่นหัวดุ๊กดิ๊กกันไปมานับยี่สิบนาทีจนฉันทนไม่ไหวรีบตะโกนบอก อีนี่ขับนะ เดี๋ยวฉานจะบอกทางให้ อีนี่ฉานมีgpsว๊อยยยย  คนขับตุ๊กๆคันเล็กสีเหลืองมะนาวหรือที่คนที่นี่เขาเรียกว่าเอาโต้พาฉันแว๊นด้วยความเร็วที่น่าจะมากกว่าความเร็วเสียง นั่งกางขากว้างๆจะได้ทรงตัวถนัด เป้สะพายคาบนหลังไว้เอาไว้ถ่วงน้ำหนักตัว มือขวาจับราวรถ มือซ้ายจับโทรศัพท์มือถือ ซ้ายพี่ซ้าย แยกหน้าเลี้ยวขวา ตรงไปเรื่อยๆ  ไปเรื่อยๆค่อนชั่วโมงก็ถึงจุดหมาย มันไกลนะ เด็กแว๊นตั้งประเด็น อืมมม ก็บอกแล้วนิว่าอยู่ในเมือง ขอเพิ่มนะ ขามาหกร้อยขากลับไปอีกหกร้อยรวมเป็นพันสอง  จะบ้าเร้อะ ฉันไม่ได้กลับไปด้วยนิ เอาไปห้าร้อยไม่ต้องทอน แถมให้เป็นค่าขับเร็วได้ใจป้า กระโดดลงรถสวยๆแล้วเดินจากมา เสียงตะโกนโหวกเหวกดังตามหลังแต่ฉันไม่สนใจ เดินต่อไปเรื่อยๆเห็นป้ายที่พักอยู่ข้างหน้าแล้ว คิดในใจว่าถ้ากล้าตามมาจะโวยวายให้เป็นเรื่องเลยทีเดียวเชียว แต่ก็ไม่มีใครตามหลังมา

   มาถึงที่พักราคาหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดบาทกับอีกสามสิบสองสตางค์ พนักงานต้อนรับน่ารักมาก ให้คำแนะนำเกี่ยวกับสถานที่ การเดินทาง ละเอียดยิบ ต่างกับโรงแรมราคาแพงที่พักก่อนหน้านี้ลิบลับ ห้องพัดลม เตียงกว้าง ทีวีมีเพลงฮินดีสนุกๆให้ฟังหลายช่อง เปิดประตูห้องน้ำตะลึงกับส้วมนั่งยองๆ อืมมมม ในรูปมันไม่มีแบบนี้นิ ครั้งสุดท้ายใช้ส้วมแบบนี้มันนานกี่ปีมาแล้วนะ ยิ่งเป็นมนุษย์พิศดารอยู่ด้วย ถ้าห้องน้ำห้องท่าไม่ถูกจริตนี่อั้นได้เป็นสามสี่วันนะ

   อาหารเย็นเป็นมังสวิรัติร้านเล็กๆหัวมุมซอยหลังที่พัก เดินเข้าไปทำหน้ามึนๆเพราะไม่รู้จะสั่งอะไร อาหารอินเดียใต้ไม่เหมือนอาหารอินเดียเหนือถ้าฉันนึกอะไรไม่ออกก็สั่งThaliไว้ก่อนก็ได้ทุกอย่างครบเซ็ต อืมมมม วันนี้หลายอืมมม ละนะ อินเดียเริ่มจะสนุกเจ้มจ้นละนะ  อ้าวววมีเมนูภาษาอังกฤษด้วยนิแต่อ่านได้ความอย่างเดียวคือข้าวผัด เอ้าข้าวผัดก็ได้กับอาลูนี่อีกอย่าง อาลูก็มันฝรั่งอันนี้จำได้  ไปนั่งรออยู่ที่โต๊ะรวมกับลูกค้าอีกหลายๆคน ใครอยากนั่งตรงไหนกับใครก็ได้ เขยิบๆแบ่งกันนั่งน่ารักดี ใบตองถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะพร้อมน้ำหนึ่งแก้ว ฉันนั่งเฉยเพราะไม่คิดจะดื่มน้ำจากก๊อกที่นี่ หนุ่มตาคมพนักงานเสิร์ฟทำท่าทางให้ฉันเอาน้ำพรมใบตอง อ๋อกลัวข้าวติดตองมั๊งเพราะเดี๋ยวต้องเอาข้าวตักใส่ใบตองแล้วใช้มือเปิบกิน หนุ่มทำตาวาวๆกลั้นหัวเราะแล้วส่งสัญญาณว่าไม่ให้เอาพรมเฉยๆให้เอาล้างใบตอง เทราดลงไปใช้มือกวาดๆแล้วเทน้ำทิ้งลงข้างโต๊ะ ฉันมีเด็ดกว่านั้นล้วงเอาผ้าเช็ดมือแบบเปียกออกมาจากกระเป๋าแล้วเช็ดใบตองซะเงาแว๊บ  อาหารอร่อยราคาประหยัด ข้าวผัดสามสิบรูปี แกงมันฝรั่งสามสิบรูปี แต่แอบผิดหวังเพราะพนักงานแถมช้อน ช้อนส้อม ถ้วยจานมาให้ แอบมองคนอื่นๆเปิบข้าวด้วยมือเลอะเทอะสนุกสนาน  ลองเปิบดูสองสามทีก็ยอมแพ้เพราะข้าวเปียกน้ำแกงไหลลงบนใบตองไปกว่าครึ่ง บวกกับเป็นคนถนัดซ้ายเป็นมือข้างที่คนที่นี่ใช้ล้างตูด กลัวคนเขาจะกินข้าวไม่อร่อยกัน

    ที่นอนไม่ได้นุ่มเหมือนเมื่อคืนก่อน พรุ่งนี้เช้าก็จะไม่มีอาหารเช้ามาบริการให้ถึงในห้อง แต่ฉันก็จะนอนหลับแบบมีความสุขในห้องเล็กนี้ มีเสียงพัดลมเป็นเพื่อน มีส้วมยองๆเป็นแบคกราว

    นามัสเต เจนไน

😁😁😁😁😁

Southern India

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️

08-09-2018
Day 4 Kolkata

        ฉันตื่นมาบนเตียงกว้าง มือยังกอดหมอนฟูนุ่มใบโตไว้ วันนี้เป็นวันครบรอบ 45ปี ของชีวิต ฉันผ่านเหตุการณ์ทั้งดีและร้ายมามากมายและคิดว่ามากมายกว่าคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันหลายเท่านักแต่ฉันก็ผ่านมันมาได้ หลายเหตุการณ์ฝังลึกอยู่ในจิตใจไม่เคยลืมเลือน หลายๆสถานที่ที่เคยเยี่ยมเยียนเป็นเสมือนขนมหวานในใจ หลายๆคนที่เข้ามาในชีวิตฉันคงจำไม่ได้ หลายๆคนไม่อยากจะจำ และอีกหลายๆคนคือมิตรภาพอันงดงาม

    อาหารมื้อแรกของเลข45ถูกฉันละเลียดทีละเล็กน้อยพร้อมกับกาแฟถ้วยเล็ก นั่งอ่านข่าวสารบ้านเมืองเหมือนอย่างที่ทำเป็นกิจวัตร ชีวิตในโกลกาต้าไม่จำเป็นต้องเริ่มแต่เช้าตรู่ ร้านรวงสถานที่ต่างๆเปิดช่วงสายๆ อาบน้ำแต่งตัวแล้วหิ้วกระเป๋าเดินออกมาถนนใหญ่ วันนี้จะลองเดินทางโดยรถรางและรถเมล์แต่พอมาถึงสถานีรถรางปรากฎว่าปิดให้บริการมานานแล้ว เดินออกมาป้ายรถเมล์พยายามสอดส่ายสายตาหารถหมายเลขที่บอกไว้ในgoogle map นั่งรอก็แล้ว ยืนรอก็แล้ว ชะเง้อก็แล้ว ก็ไม่เห็นมีรถหมายเลขที่ต้องการ ผู้คนเป็นสิบเป็นร้อยวิ่งกรูกันขึ้นรถเมล์คันแล้วคันเล่า แต่ฉันยังอยู่ที่เดิม

   ตัดสินใจเรียกแท็กซี่กับแอปOla แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะหาคนขับไม่เจอ แดดร้อนจัดขึ้นเรื่อยๆและฉันก็ไม่อยากทำลายบรรยากาศของตัวเองจึงเรียกรถแท็กซี่แอมบาสซาเดอร์สีเหลืองที่ขับผ่านไปมาเยอะแยะ ราคาสูงกว่าเรียกผ่านแอปแต่ถ้าเทียบกับเมืองไทยก็ยังถูกกว่าอยู่ดี รถแอมบาสซาเดอร์คันโต รูปร่างสวยสง่า เบาะนั่งกว้างขวางชนิดที่ว่านั่งเรียงกันได้ถึงสี่ห้าคน สีเหลืองใช้เป็นรถแท็กซี่ สีขาวสำหรับข้าราชการและคณะทูต น่าเสียดายที่เลิกผลิตไปนานแล้ว กว่าครึ่งชั่วโมงฉันก็ถึงจุดหมาย สถานที่ที่ตั้งใจเอาไว้เมื่อหลายปีก่อนว่าจะมาดูให้ได้ เดินลัดเลาะผ่านตลาดขายส่งดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเห็นมาทั้งชีวิต ดูคล้ายๆกับตลาดดอกไม้ที่เมืองมุมไบแต่ใหญ่กว่าเป็นสิบๆเท่า  ดอกดาวเรืองเหลืองสว่างไสวไปทั่วบริเวณ ชบาหนูสีแดงเข้มถูกถักร้อยจนเป็นเหมือนสายสร้อยยาวๆ ดอกจำปี ดอกอัญชัน ดอกกุหลาบ ดอกสารพัดดอกรวมไปถึงไม้ใบอีกหลายชนิดถูกมัดรวมกันบ้าง ใส่ไว้ในตะกร้าใบใหญ่บ้าง เสียงร้องตะโกนซื้อขาย กลิ่นหอมของดอกไม้ สีสันสารพัดที่เห็นอยู่ตอนนั้นทำให้ฉันอดหัวเราะออกมาไม่ได้ incredible India! รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส ทุกอย่างมาเต็มและมาด้วยกัน ประเทศอะไร น่ารักชะมัด

   พ่อค้าแม่ค้าหลายคนร้องเชื้อเชิญให้ฉันถ่ายรูปพวกเขา ฉันกดชัตเตอร์ครั้งแล้วครั้งเล่า บางคนก็ขอดูรูป บางคนไม่สนใจอยากดูรูปแค่อยากถูกถ่ายรูปเฉยๆ พวกเขาเป็นแบบถ่ายรูปชั้นดี แววตา รูปหน้า ริ้วรอย สีผิว เป็นความลงตัวที่หาได้ยากจากแบบชาติอื่นๆ    แดดจัดจนรู้สึกแสบร้อนผิว เสื้อแขนยาวกับหมวกที่ใส่ไม่ได้ช่วยปกป้องอะไรได้มาก ใบหน้าและลำคอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อแล้วอีกไม่กี่วันวันคงเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นพร้อมกับรอยจุดบางๆอันเป็นสัญลักษณ์ของการใช้ชีวิต  เดินลัดเลาะไปเรื่อยๆท่ามกลางคนนับร้อยนับพันสายตาก็สอดส่ายหาghatหรือท่าน้ำ เหมือนโชคจะเข้าข้างเพราะจู่ๆก็ไปทะลุออกตรงท่าน้ำพอดี สะพานHawrah สะพานที่ฉันตั้งใจจะมาให้เห็นกับตาได้อยู่ตรงหน้าฉัน สะพานที่เชื่อมเมืองสองเมืองเข้าด้วยกันคือเมืองKolkata และเมืองHowrah โดยพาดผ่านแม่น้ำHooghly กับความยาว 705เมตร สะพานที่ยิ่งใหญ่พอที่ทำให้ฉันเดินทางมาหา  ยืนมองอยู่ครึ่งค่อนชั่วโมงแต่ยังไม่อิ่มใจก็เลยไปหาที่ร่มๆนั่งมองต่อ ริมแม่น้ำมีทั้งเด็กและผู้ใหญ่ลงไปอาบน้ำท่าทางสนุกสนาน พวกเขาฟอกสบู่จนฟองขาวทั้งตัวแล้วลงไปดำผุดดำว่ายแล้วกลับมาฟอกสบู่อีกแล้วกลับลงไปในน้ำอีกครั้งแล้วครั้งเล่า น้ำสีคล้ำมีเศษพลาสติกบ้าง เศษดอกไม้ใบไม้บ้างแต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกเขา

   อิ่มใจกับสะพานHowrahแล้วก็ยังมีอีกที่ที่อยากจะเห็น ตลาดใหญ่สุดประจำเมือง New Market Kolkata แต่ก็ผิดหวังเพราะไม่มีอะไรน่าสนใจนอกจากร้านเสื้อผ้า และรองเท้านับพันๆร้าน เดินข้ามถนนมาลองใช้บริการรถไฟฟ้าใต้ดินค่าบริการ10รูปี ดีเลิศ ขึ้นมาจากสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินเดินต่ออีกไม่กี่ก้าวเจอป้ายรถเมล์เหมือนโชคช่วยรถเมล์สายที่ต้องการผ่านมาพอดี ยืนเบียดโหนรถเมล์แข่งกับประชากรเกือบครึ่งร้อยใจก็กังวลว่าจะเลยป้าย ซ้อมท่องชื่อป้ายกระดกริ้นรัวตัว รรรรรร เหมือนคนบ้า ค่าโดยสารยี่สิบรูปีถูกยื่นให้หนุ่มกระเป๋าพร้อมกับบอกชื่อป้าย หนุ่มใจดีแถมให้อีกหนึ่งป้ายกว่าๆก็เลยได้ออกกำลังกายเพิ่มเดินย้อนกลับแทะฝรั่งจิ้มเกลือจากริมทางไปด้วยชิวๆ

     อาหารเย็นฉลองวันคล้ายวันเกิดที่ร้าน Mirch Masala Restaurant & Bar อร่อยสมใจ ม็อกเทลแก้วเล็กสีสันสดใสแต่ไม่ได้ใจก็เลยตามด้วย King Fisher ขวดยักษ์  กินไปแอบเขินไปเพราะทั้งร้านมีแต่ผู้ชายแล้วก็มาเป็นกลุ่มๆ ผู้หญิงที่นี่คงไม่ดื่มแอลกอฮอล์และแอลกอฮอล์ก็หากินยากนอกจากจะมาร้านที่เขียนติดไว้ว่า&Bar ร้านตกแต่งได้น่าสนใจธีมBollywood มีเขียนติดไว้ว่าดาราคนนั้นคนนี้เคยมากิน ถ่ายหนังที่นี่เรื่องอะไรบ้าง พนักงานเสริฟ
คงแอบงงเพราะฉันดื่มเบียร์แต่สั่งอาหารมังสวิรัติ พาเนียเต้าหู้มาพร้อมกับแผ่นนานอุ่นนุ่ม  กินไปคิดไปว่าแล้วปีที่46ฉันจะไปนั่งกินข้าวที่ไหนดีนะ

   ไม่มีใครทำร้ายจิตใจเราได้ นอกจากตัวเราเอง เราย่อมเป็นฮีโร่ในเรื่องราวของเราเอง

   นามัสเต โกลกาต้า

🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿

Southern India

🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️

07-09-2018
Day 3 Kolkata

     ช่วงสายๆหลังจากจัดการอาหารเช้าที่ถูกมาเสิรฟถึงในห้องโดยคุณลุงคนเดิมที่อยู่ในลิฟต์เมื่อสองคืนก่อน อาหารเช้าง่ายๆ ขนมปังปิ้ง ไข่กวนและกาแฟ ฉันเดินแบกเป้ใบเล็กลงมาเช็คเอาท์แล้วขอฝากเป้ไว้สักสองชั่วโมงเพราะอยากจะไปเที่ยวตลาดทางฝั่งนี้ของเมืองก่อนที่จะย้ายไปพักอีกฝั่งหนึ่ง รู้สึกว่าเริ่มเคยชินกับระบบการใช้ชีวิตของที่นี่จึงไม่ได้เร่งรีบอะไร เดินลัดเลาะถนนไปเรื่อยๆตามแผนที่ที่บันทึกไว้ในสมองเรียบร้อยแล้ว ผ่านร้านอาหารริมทางมีลูกค้าหลายคนยืนจกข้าวราดแกงถั่วท่าทางน่าอร่อย บ้างก็ยืนจิบไจสูบบุหรี่กันเพลิน

    เดินมองดูนั่นนี่เพลินจนมาถึงทางเล็กๆแคบๆที่เกือบจะทำให้หันหลังกลับเพราะคิดว่าเป็นทางตันแต่พอสังเกตดีๆก็พบว่าสองฝั่งของทางเล็กๆนั้นเป็นที่อยู่อาศัยของคนนับร้อยนับพันคน มองเข้าไปเห็นห้องเล็กๆความกว้างแต่ละห้องไม่น่าจะเกินเมตรครึ่ง กับความสูงเมตรแปดสิบ ยาวอีกเมตรแปดสิบ แต่ละห้องแบ่งเป็นสองชั้น ชั้นล่างสูงพอก่อไฟได้สำหรับประกอบอาหาร ชั้นบนเป็นที่นอน ภาพเด็ก คนชรา นั่งอยู่ชั้นบนหันหน้าออกมาทางประตู ผู้หญิงนั่งเป่าไฟที่ก่อด้วยฟืนควันขโมงอยู่ชั้นล่าง ใจอยากจะยกกล่องถ่ายรูปออกมาบันทึกไว้แต่ก็ไม่กล้ากลัวจะเป็นการไม่ให้เกียรติพวกเขา บางห้องนอกจากจะเป็นที่ปรุงอาหารและหลับนอนแล้วยังแบ่งพื้นที่เป็นร้านขายของชำได้ด้วย ขนม ยาสูบซอง บุหรี่ แชมพู และอีกหลายๆอย่างถูกนำมาแขวนให้ลูกค้าได้เลือกซื้อ บางช่วงของทางเดินมีก๊อกน้ำติดตั้งไว้ก็จะมีผู้คนเอาขวดพลาสติกมาเติมน้ำคงเอาไว้เป็นน้ำกินน้ำใช้ ถัดออกไปไม่เกินสามก้าวก็มีเด็กบ้าง ผู้ใหญ่ทั้งหญิงชาย นั่งอาบน้ำกันอยู่ มันพีคตรงที่ว่าระหว่างที่ฉันเดินๆไปในตรอกที่มีความกว้างไม่ถึงเมตรจู่ๆก็เจอคนนั่งอาบน้ำอยู่กับพื้นข้างหน้า ฉันเดินเบี่ยงซ้ายพวกเขาก็เขยิบเบี่ยงขวาให้เดินลัดเลาะแอบดูชีวิตพวกเขานานนับชั่วโมง ตรอกซอกซอยเยอะแยะไปหมดจนนึกถึงโพรงมดในหนังเอนิเมชั่น

     ได้ยินเสียงหวูดรถไฟดังมาจากข้างหน้าพร้อมกับจมูกได้กลิ่นคาวปลาก็รู้ว่าน่าจะถึงจุดหมาย ตลาดปลาข้าง\บนทางรถไฟ ปลาน้ำจืดหลากหลายชนิดถูกนำมาเรียงไว้บนแผ่นพลาสติก มีดอันใหญ่ตั้งไว้ข้างๆ คนอินเดียไม่จับมีดมาหั่นแต่จะจับสิ่งที่ต้องการจะหั่นไปไถกับมีดที่ตั้งไว้ ฟังดูมึนเหมือนกันนะ บนรางรถไฟมีเสื้อผ้าที่ซักแล้วถูกนำมาตากไว้โตยการเอาวางกับพื้นแนวราบ ตากผ้าแนวราบ ปูไปบนพื้น นานๆทีรถไฟแล่นผ่านก็วิ่งไปเก็บแล้วตากใหม่ กิจกรรมเขาเยอะจริงๆ  นอกจากปลาแล้วมุมหนึ่งของตลาดก็ยังมีผัก ผลไม้ ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆให้เลือกชม ฉันเดินตลาดจนเหนื่อยเหงื่อซึมเสื้อเปียกชุ่มหลังจึงหยุดกินกาแฟริมทางรถไฟ กาแฟนมรสหวานจัดในถ้วยดินเผากับความสับสนวุ่นวายของตลาดและรถไฟที่แล่นผ่านมันเป็นความลงตัวที่พอดี

   กลับมารับเป้คืนแล้วออกเดินต่อไปยังโรงแรมที่จองไว้ แดดเริ่มจัด ขาเริ่มล้า เสื้อผ้าสามสี่ชิ้นกับข้าวของเครื่องใช้อีกไม่กี่อย่างบนหลังเหมือนกับจะมีน้ำหนักมหาศาล อยากจะหาเรื่องเอาอะไรโยนทิ้งไปบ้างแต่ทุกอย่างล้วนแต่เป็นของจำเป็น กล้องถ่ายรูป ที่ชาร์จแบตสองอัน ปลั๊กไฟแปลง ก่อนที่จะทำอะไรบ้าๆลงไปตาก็เหลือบไปเห็นร้านขายน้ำผลไม้ซุกตัวอยู่ในตรอกเล็กๆ มะม่วงลัสซี่หวานจ๋อยกับบรรยากาศของร้านทำให้โลกน่าดูขึ้นมาทันที แอบจำรายละเอียดของร้านไว้แล้วบอกตัวเองว่าสักวันจะทำร้านแบบนี้มั่ง  เดินข้ามฝั่งเมืองจนมาถึงโรงแรมที่จองไว้กับการเช็คอินที่เต็มไปด้วยขั้นตอน ก๊อปปี้หน้าพาสปอร์ต ก๊อปปี้หน้าวีซ่า ก๊อปปี้แผ่นวีซ่าที่ขอออนไลน์ไว้ ถ่ายรูป เซ็นต์ชื่อนี่ เซ็นต์ชื่อนั่น นั่นอีกที่ นู่นอีกที่ ถ่ายรูปอีกที ขอดูพาสปอร์ตอีกทีสิ  ถามหน่อยนะ มายังไง มากับใคร ไปยังไง ไปกับใคร ทำไมถึงมา เอ้า เฮ้ยยยยยย... เยอะไปปะ

   บนชั้นห้า ห้องกว้าง แอร์เย็น เงียบ สงบ สมใจ นั่งพักผ่อนจนหายเหนื่อยหายเมื่อยใจ ตอนนี้ก็ถึงเวลาบันเทิง จะไปดูหนังฮินดีจะไปกินข้าวเย็นร้านดีๆ  โรงหนังอยู่ไม่ไกลจากที่พักเดินสิบกว่านาทีก็ถึง คุณภาพเสียงดีแอร์เย็นเก้าอี้เอนได้แทบราบ เฟร้นช์ฟรายอร่อย โค้กแก้วใหญ่ แต่ทั้งโรงมีคนดูอยู่ห้าคน คงเป็นเพราะค่าบริการที่แอบแพง ถึงแม้จะไม่เข้าใจสักคำแต่ก็สนุกกับการเดาประกอบภาพ หนังโบลลี่วูดเป็นหนังคุณภาพ ภาพสวย มุมดี เศร้าได้ใจ เต้นสนุก เพลงเพราะ เนื้อเรื่องประมาณว่านางเองกับพระเอกรักกันแต่พ่อนางเอกไม่เห็นด้วยแล้วให้ไปแต่งงานกับอีกคน พระเอกเสียใจก็เลยหนีไปที่อื่นสี่ปี กลับมาเยี่ยมน้องชายแล้วบังเอิญเจอนางเอกอีกก็เลยนัดเจอกัน นางเอกแต่งงานไปแล้วก็ไม่มีความสุขเพราะผัวขี้เมาและชอบตบตี เพราะพระเอกกับนางเอกยังรักกันอยู่นางเอกจึงตัดสินใจจะหย่าแต่เปลี่ยนใจเพราะสงสารพ่อ พระเอกเสียใจเป็นครั้งที่สองก็เลยหนีไปอยู่ในป่าและเป็นบ้า ผัวนางเอกประสบอุบัติเหตุรถชนตายนางเอกก็เลยออกตามหาพระเอก ตามตั้งนานก็มาเจอว่าเป็นบ้าและจำตัวเองไม่ได้ก็เลยเสียใจจนป่วยตาย น้องชายพระเอกเอาพระเอกมารักษาที่บ้านแต่พระเอกวิ่งหนีออกไปข้างนอกจนมาถึงป่าช้า วิ่งสะดุดหัวชนใส่ป้ายหลุมฝังศพนางเอก ตายคาที่  เศร้านะ หนังแขก ( ชื่อเรื่อง Laila Majnu )

   อาหารมื้อค่ำที่ร้าน Pai’s Malgudi อร่อยสมใจ ถึงแม้ว่าตอนสั่งไม่ค่อยแน่ใจว่าจะได้อะไรแต่ก็ออกมาอร่อย แผ่นแป้งบางๆมีเห็ดแชมปิญองและชีสอยู่ข้างใน มีแกงผัก แกงถั่ว แกงอะไรอีกสักอย่างเป็นเครื่องเคียง

   นามัสเต โกลกาต้า

🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼🙏🏼

Southern India

🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️🚶🏼‍♀️
 
     06-09-2018
Day 2 Kolkata

     Kolkata หรือชื่อเดิมว่า Calcutta  [เปลี่ยนชื่อเมื่อปีค.ศ.2001] เป็นเมืองหลวงของรัฐเบงกอลตะวันตก ขนาบด้วยแม่น้ำใหญ่Hooghly เพราะยุ่งๆฉันจึงไม่ได้ติดตามข่าวสะพานใหญ่ของเมืองทรุดตัวลงเมื่อบ่ายวันที่4กันยายน ก่อนหน้าฉันจะมาถึงแค่วันเดียวทำให้ให้มีผู้เสียชีวิตหนึ่งรายและบาดเจ็บอีกหลายสิบราย หรือว่าการมาของฉันสะเทือนถึงดวงดาว

     เดินออกจากที่พักลัดเลียบไปตามถนนน้อยใหญ่ก็ถึงตลาดGariahat ตลาดเสื้อผ้า อัญมณี และข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ฉันแอบคิดว่าคนอินเดียน่าจะเป็นคนที่มีศิลปะอยู่ในจิตวิญญาณสูงมากเพราะไม่ว่าเขาจะทำอะไรมันก็มองออกมาเป็นศิลปะ การนุ่งส่าหรี พันผ้าโพกหัว จัดวางสินค้า ทำอาหาร พิงจักรยานไว้ริมรั้ว แม้กระทั่งกำแพงเก่าๆ เลอะๆก็ยังดูน่าสนใจ สีสัน ความสมดุล การจัดวาง มันได้อารมณ์ไปซะทุกอย่าง ฉันนั่งลงบนแคร่หน้าร้านขายไจ ไจหรือชาอินเดียรสชาติหวานแหลม หอมกลิ่นเครื่องเทศ ยกนิ้วชี้ส่งสัญญาณให้คนขายสักครู่ก็ได้ไจร้อนๆราคาสิบรูปีใส่มาในถ้วยดินเผาเล็กๆ ถ้วยนี้หลังจากใช้เสร็จก็โยนทิ้งได้เลยเพราะบางกลุ่มก็ยังเชื่อในเรื่องวรรณ ต่างวรรณไม่สามารถใช้ของร่วมกันได้ ฉันไม่ได้คิดเรื่องวรรณแต่คิดว่าดีจังไม่ใช้ถ้ายพลาสติกเหมือนเมืองไทยที่นับวันก็บ้าเรื่องพลาสติกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซื้อขนมที่ตลาดในเมืองสิบบาท ขนมอยู่ในถุงพลาสติก แม่ค้าหยิบถุงขนมใส่ในถุงหิ้วอีกที  หลายๆร้านในตลาดมีป้ายติดไว้ว่า Musium ฉันหลงเข้าไปหลายครั้งเพราะคิดว่าคือพิพิธภัณฑ์แต่กลับกลายเป็นร้านขายผ้ากับร้านขายจิวเวลรี่

    เดินทะลุซอกซอยน้อยใหญ่จนพอใจ แวะกินขนมถั่วทอดจากพ่อค้าที่เปิดร้านบนล้อเข็น เขาบรรจงห่อขนมลงบนกระดาษหนังสือพิมพ์แล้วยื่นให้ฉัน มิตรภาพระหว่างฉันกับคนที่นี่เป็นไปอย่างง่ายๆ เริ่มจากยิ้มกว้างๆ นามัสเต แล้วต่อด้วยบทสนทนาภาษาอังกฤษ พวกเขาพูดภาษาอังกฤษค่อนข้างดี ช่วงแรกๆอาจจะต้องปรับหูให้ชินกับตัวRเยอะๆ  เดินหาที่แลกเงินจนเหนื่อยก็ยอมแพ้เพราะจุดนี้ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว ตัดสินใจใช้ตู้เอทีเอ็ม เลือกบัตรที่ผูกบัญชีไว้กับแอพพลิเคชันในโทรศัพท์เผื่อเกิดอะไรขึ้นจะได้ตรวจสอบง่าย ลองอยู่สองสามครั้ง สองสามธนาคาร ในที่สุดก็ได้ผล ค่าธรรมเนียมครั้งละหนึ่งร้อยบาทถือว่ายอมรับได้ มาอินเดียครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนที่แลกเงินรูปีมาจากบ้านเรียบร้อย กฎหมายอินเดียเปลี่ยนเมื่อปีก่อนว่าห้ามนำเงินอินเดียเข้ามาในประเทศ ฟังดูมึน

     หลักจากที่พยายามเรียกUberให้ไปส่งที่ Victoria Memorial แต่ไม่ประสบผลสำเร็จเพราะซอกซอยเยอะเกินกว่าจะหากันเจอก็ตัดสินใจเรียกรถตุ๊กๆ รถตุ๊กๆปฏิเสธที่จะไปบอกว่าไกลเกินไป แปดกิโลนี่นะไกล ได้รถแท็กซี่สีเหลืองสนนราคาสองร้อยรูปีไปส่งถึงหน้าประตู ค่าบัตรผ่านประตูห้าร้อยรูปีทำเอาฉันแทบจน มันต้องสวยงามแน่ๆค่าเข้าชมถึงได้แพงขนาดนี้ จำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่จ่ายเงินสองร้อยห้าสิบบาทสำหรับค่าเข้าชมคือที่ไหน  Victoria Memorial คือสถานที่รำลึกถึงเหตุการณ์และบุคคลทางประวัติศาสตร์ ตึกใหญ่สวยงามสร้างแบบสมมาตรคือซ้ายขวาเท่ากันเป๊ะแต่ทางเข้าปิดปรับปรุง รอบบริเวณมีสวนกว้างที่กว่าจะเดินรอบก็แทบหอบ ด้านหลังมีพิพิธภัณฑ์เล็กๆ จัดแสดงรูปวาดและอาวุธโบราณ เดินส่องๆพอให้คุ้มค่าเข้าชมแล้วออกมาเดินลัดเลาะกำแพงด้านนอก เดินแทะฝรั่งจิ้มเกลือสิบกว่านาทีก็ถึง St.Paul’s Cathedral โบสถ์คริสต์เก่าแก่ ข้างในสวยสงบมาก ออกมานั่งคุยกับกลุ่มหนุ่มสาวชาวโกลกาต้าหน้าโบสถ์ก่อนจะแยกย้ายกันเพราะความมืดเริ่มมาเยือน อีกสองร้อยรูปีแท็กซี่ก็กลับมาถึงถึงถนนใหญ่ใกล้ที่พัก ตาเริ่มแสบเพราะนอนน้อย ขาเริ่มล้าเพราะเดินเยอะ ตัดสินใจแวะซื้อข้าวผัดผักริมถนนหิ้วไปกินในห้อง ข้าวบาสมาติเมล็ดยาวหุงจนฟู ผัดใส่เครื่องเทศ หัวหอม พริกซอย และผักเขียวๆอีกอย่าง สามสิบรูปีอิ่มอร่อยจนถึงเช้าวันถัดไป

   ที่นอนแบนๆ หมอนกลิ่นตุๆ และกลิ่นเมืองที่ลอยเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดไว้ กล่อมให้ฉันหลับไหลไปในที่สุด

   นามัสเต โกลกาต้า

🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️